Necdet demin nefes nefese koşarken korktuğu âfetten uzaklaştığını sanıyordu. Halbuki o, bu âfeti bir od gibi sırtında taşımaktadır ve o koştukça bu od daha ziyade alevleniyor, her kıvılcımı bir ayrı ateş kesiliyor. Kaçan âşık bir tarafı tutuşup da telaşında koşmaya başlayan bir kazazedeyi hatırlatmaz mı? Bu kazazede koştukça daha ziyade tutuşur, tutuştukça daha ziyade koşar.