•Çox şirin bir kitab idi.Uşaqlıq xatirələrindən danışılırdı,bəzilərinin bu qədər oxşar olmasına təəccübləndim.Bəzən çox güldüyüm hissələr oldu,əsasən uşağın ustaca yalan danışdığı hissələrdə.Uşaq gözündən bəzi düşüncələrin,ifadələrin aydın olmaması,o saflıq çox şirin idi.
•Yazıçının ara-ara bu kitaba"nələr əlavə etsəm,nə haqqında yazsam"kimi düşüncələri çox səmimi idi.Bir tərəfdən də kitabı başqasının yazmasını istədiyini hiss edirdim.Xatirələrin də ardıcıl verilməməsi gözəl idi,qarışıq gəlmədi mənə.
•Ümumiyyətlə başda uşağın gözündən oxumaq,sonra böyüdükcə baxış açılarınında dəyişmiş olması gerçəkliyi hiss etdirirdi.Axıcı bir kitabdı,oxumağınızı tövsiyə edərəm.Bu qədər.Təşəkkürlər!>
İnsanı gözyaşlarına boğan o əsər...
Düşünürəm ki,gənc qızlar bu əsəri oxumalıdı
Fars ədəbiyyatı və qadın azadlığı ilə bağlı əsərlər hər zaman diqqətimi çəkib. Bu əsərin yeri isə tamam başqa oldu. Məsumə-heç vaxt özü ola bilmədi,bütün həyatını buna həsr etdi,amma bacarmadı,əvvəl atasının qızı,qardaşlarının bacısı,sonra Həmidin yoldaşı,uşaqlarının anası oldu. Amma heç vaxt əsl Məsumə ola bilmədi.Uşaqlıq yaşlarından oxumaq eşqi var idi içində,amma buna da icazə vermədilər. Yoldaşı buna icazə verdikdə isə dəstək olmadı. Həmidə bəzən çox əsəbləşdim. Xoşbəxt ailə qurmaq varkən həm öz həyatını,həm də ailəsinin həyatını bilərək oda atdı. Kitabdakı mənfi obrazlar- Əhməd,Mahmud,Əli isə məni bir başqa əsəbləşdirdi. Günümüzdə də bu cür insanlar çoxdu. Hərşeyi qınayıb gizlində isə qınadıqları şeyin 5 qat artığını edənlər...
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Uşaqlarını sevən bir ana qədər güclü bir varlıq yoxdur bu dünyada.Çəkdiyi bütün çətinliklərə baxmayaraq bir dəfə belə olsun özünü düşünmədi həmişə ya ailəm ya uşaqlarım deyərək bitdi kitab..
Bəzən çox çarəsiz qalır insan,çox..
Balaca vaxtı romeo və juliet cütlüyü mənə çox romantik və cute səslənirdi. Və xüsusən Julliet adına simpatiyam var idi. Uşaqlığımdakı təsəvürüm yaxşı bir son idi amma bəzən pis sonlarda həyatda qaçınılmaz olur.
“Bu qədər güclü, coşqun hisslər, adətən eyni dərəcədə sərt sonlarla bitir.”
Alvaro obrazı heç də sadəcə bir yazıçı deyil. O, ədəbiyyatın qaranlıq üzüdür. Bəs niyə mən ondan nifrət etmək əvəzinə, az qala ona acıdım? Çünki Cercas bu qəhrəmanı elə bir nöqtəyə qoyub ki, o, artıq reallıqla kitab səhifələri arasındakı o nazik pərdəni qırır. Alvaro qonşularını personaj kimi görməyə başlayanda mən düşündüm: "Bəs görəsən, mən də kiminsə romanında personajam?" Bu sual məni bir müddət universitet vaxtlarımda oxuduğum Borgesin labirintlərinə apardı. Amma etiraf edim ki, Cercas hələ bu meta-ədəbi oyunu tam cilalaya bilməyib. Bəzən hiss olunur ki, müəllif özü də Alvaronun dəliliyi ilə yazıçı sənəti arasında qalıb və bu qarışıqlığı o qədər də ustalıqla həll etmir.
Kitabın ən güclü tərəfi, şübhəsiz ki, onun qısalığıdır. Bu saplantı uzansaydı, mən yəqin ki, boğulardım. Amma 60-80 səhifəlik bu novella məni sıxıcı bir fəlsəfi traktat kimi deyil, daha çox psixoloji triller kimi saxladı. Səhifələr çevrildikcə hiss edirsən ki, Alvaro əslində öz romanını yazmır, əksinə, həmin roman Alvaronu yazır. Bu, mənə obrazların müəllifə qarşı üsyanı kimi gəldi və bu fikir məni çox heyran etdi.
Bəs zəif cəhətləri? Qonşu obrazları mənim üçün çox yastı qaldı. Onlar sadəcə Alvaronun güzgüsünə çevriliblər. Kölgə kimidirlər. Cercas onlara nəfəs verməyə, ya da heç olmasa bir az daxili aləm bağışlamağa tələsmir. Bu da kitabı bir qədər "laboratoriya təcrübəsi" səviyyəsində saxlayır. İkincisi, Alvaronun əxlaqi süqutu məni heyrətləndirsə də, bu süqutun psixoloji dərinliyi məni tam qane etmədi. O, niyə bu qədər asanlıqla manipulyator oldu? Cavabı "ədəbiyyat eşqi" ilə ötüşmək mənə bir az bəsit gəldi.
Bu kitabı oxumaq mənə bir gənc rəssamın ilk kətanına baxmaq kim idi – fırça vuruşları qeyri-bərabərdir, rənglər hələ tam qarışmayıb, amma orada artıq böyük bir rəssamın gələcək qoxusu var.
Normalda klassik ədəbiyyat üstünlük verdiyim janr deyil. Bəzən bəzi klassik əsərlərin həddindən artıq şişirdildiyini, lazımsız dərəcədə uzun olduğunu düşünürəm. Lakin "Səfillər" romanı bu fikrimin ən böyük istisnalarından biridir.
Bu əsər məndə dərin iz buraxan kitablardan oldu və gələcəkdə yenidən oxumaq istədiyim əsərlər sırasındadır. Roman təkcə fərdi taleləri deyil, həm də dövrün sosial ədalətsizliyini, yoxsulluğu, insanların yaşam mübarizəsini və cəmiyyətin müxtəlif təbəqələrini təsirli şəkildə əks etdirir. Oxuyarkən bəzi hadisələr insanı kədərləndirir və narahat edir, lakin məhz bu güclü emosional təsir əsərin ən böyük üstünlüklərindən biridir. Müəllifin bütün əsərlərini eyni dərəcədə sevməsəm də, "Səfillər" mənim üçün əsl şah əsərdir. Şəxsi kitab siyahımda ilk onluqda yer alan bu romanı klassik ədəbiyyata marağı olan hər kəsə tövsiyə edərdim.
