Çocuklarımız ...Hayata Dair
Bir çocuğu geliştirip özgür bir birey olması için çabalamak yerine kalıplayıp emir kulu yapmaya çalışmışız. İşte bu yüzden farkında olmadan çocuklarımızın canını yakıyoruz ve yakmaya da devam ediyoruz.
Doğan Cüceloğlu
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Duygularımın en zirvesindeydim. Karanlık sokakları arşınlarken mutluluktan kahkaha atıyordum. Neşeliydim. Umutlarım vardı geleceğe dair. Karanlık ve ıssız sokaklar bile bana engel olamazdı. Arşınladım sokakları. Kahkahalarımı ezberlemişti yaşlı teyzeler. ‘Deli aşık’ bana böyle diyorlardı. Kimse seni tanımadan seni bulmuştu kalbimde. Yorgundum. Uyuyacak dermanım bile kalmamıştı biliyordum ama yine de kahkahalarımla peşinden koştum. Biliyor musun artık hiçbir sokak gülüşümü bilmiyor. Yorgunluk nedir yeni öğreniyorum. Artık yıldızlarla tanıştım. Göz yaşlarıma benzetiyorum onları. Deli aşık artık yorgun biri. Beklemek, çabalamak, arkandan koşmak onu değiştirdi. Düşüncesi de garip biliyor musun? Her şeyi feda edecek kadar çok severken artık aşka inanmayan biri oldum. Komik aslında ya da ironik mi demeliydim? Yaşamak kadar ironik geliyor artık. Bazen yok olmak istiyorum. Biliyorum ölümden sonrası da var ama ben bundan da çekiniyorum. Bir anda sonsuzluğa karışmak. Benliğimi kaybetmek istiyorum. Yürüyecek ayaklarım vardı. Onları da kaybettim. Hayal kuramıyorum. Yavaş yavaş isteğime kavuşuyor muyum yoksa? Emin değilim. Keşke bir anda puf diye yok olsam. Seni unutmaktan korkardım. Biliyorsun. Her şeyim sendin. Ama artık seni hatırlamak dahi istemiyorum. Yok olmak isteyecek kadar çok bunaldım. Yaşamak için haykırışlar atardım. Artık susarak çığlık atıyorum. Susmak bana yakışmıyor. Hayat dolu olan bana yakışmıyor. Baksana göz altlarım şişmiş, gülüşümü görmek için günlerce aynaya bakıyorum. Ben bu kadar bitmişken sen devam ediyorsun. Hiç sevilmemiş olmayı nereden bileceksin? Bilemezsin. Hep sevilen taraf oldun. Sevginin anlamını yitirmeye başladığını seni severken hissettim. Anlamsızlaştı gözümde. Beni neden sevmediğini hiç düşünmedim. Sevgiye layık olmadığımı biliyorum. Ama
Kimisine çabalamadan verilen kimisine çabalasa da verilmiyor. İlahi bir takdir var. Ama değişmeyen bir hakikat şu ki asıl hedef çabanın sonucu verilecek olan nimet değil, asıl hedef çabalamak. Çabalayan, çalışan, gayret eden, yeniden yola koyulan olmak ve tevekkül ile neticeyi ona bırakmak bize düşen asıl görev. Gerisini düşünmek, kafa yormak beyhude.
Sadece çabalamak ve mücadele etmek yetmiyor. Birazcık şansın da yaver gidecek, azıcık bahtın da açık olacak. İstediğin kadar uğraş, geceni gündüzüne kat; rüzgar senden yana esmiyorsa, tek başına kürek çekerek okyanusu geçemezsin. Hayat, Çok çalışan her zaman kazanır diyen o içi boş masallardaki gibi yürümüyor. Çaba göstermek sadece kapıya kadar yürümektir; o kapının açılması ise doğru zamanda doğru yerde olmakla, yani şansın sana ufak bir göz kırpmasıyla ilgilidir. Zamanlama yanlışsa, bütün emeğin de niyetin de boşa gidiyor. Çabalamak sana kazanmayı garanti etmez, sadece sana o masada oturma hakkı verir.