Dünyaya bakarken iki gözümüz iki büyük sıfır gibidir.
Dünyayı gözümüzde sıfırlayan, bakışlarımızdaki kibirdir. Çevreyi dizayn eden bakışlarımız artık cennet yollarını görmez olur.
"Mümin kime derler?" diye soruyorlar bir adama...
" Tavus kuşu gibi ayaklarına bakana." diye cevaplıyor.
"Mümin; güzelim tüylerini ve renklerini göremez, sadece çirkin ve siyah ayaklarını görüp hüzünlenir." diyor!
İnsanlar, tavus kuşunun muhteşem renkteki kanatlarına bakıp el çırparken, tavus kuşu en çirkin yeri, siyah ayaklarına bakmaktan güzelliğinin farkına varamaz. Orayı aşamaz...
İşte bizler, bir adım önümüzü görürsek, hayatımıza hedefler koymaya başlarız. "Hedef" koyduğumuz an, ahireti unuturuz. Ölümü ve ahireti unutarak attığımız her adım Allah'ın arazisinde izinsiz, "Besmelesiz" dolaşmaktır ki ayaklarımız bizi hayra götürmez! Kendi ayaklarımızın bir adım ötesi cehennemdir, hukuk ihlalidir, haramiliktir...