“İnsan, Kendi Zihniyle
Aynı Odada Duramıyor Artık.”
Ödüllü Yazar Serhat Kaya ile çağın yalnızlığı, şiddeti, edebiyatı ve insanın içindeki uçurum üzerine özel bir söyleşi
Haber-Söyleşi / A. Elçin Tanören
Bir ekranın ışığında sabahlayan milyonlar; aynı masada oturup birbirine dokunamayan insanlar, kendini özgür sanırken algoritmaların içinde kaybolan zihinler… Bugün çağımızın en büyük trajedilerinden biri de hiç olmadığı kadar görünürüz ama hiç olmadığı kadar yalnızız.
Son yıllarda yayımladığı romanlarla çağın kırılgan ruh hâlini anlatan, toplumsal gerçekliği bireyin iç yaralarıyla aynı cümlede buluşturabilen önemli romancılardan biri Serhat Kaya. Özellikle ödül alan romanları ve yakın zamanda geniş yankı uyandıran Uçurum ile okurların dikkatini çeken Serhat Kaya; şiddetin normalleşmesini, modern insanın tükenişini, ilişkilerin sessizce çürümesini ve edebiyatın geleceğini anlattı.
Söyleşimiz sadece edebiyat üzerine değil, tümden bir çağın ruh hâli üzerine oldu. Ve belki de en çok şu sorunun etrafında dolaştık: İnsan, kendinden bu kadar uzaklaşınca geriye ne kalır?
Son yıllarda ödüllü romanlarınızla daha geniş kitleye ulaşmaya başladınız. Sizce okur, romanlarınızda en çok neyle bağ kuruyor?
Sanıyorum insanlar artık kusursuz kahramanlardan sıkıldı. Çünkü hayatın kendisi kusurlu. Benim romanlarımda herkes biraz yaralı, biraz eksik, biraz geç kalmış halde dolaşıyor. Okur orada kendisini görüyor olabilir. Bugün modern insanın en büyük problemi başarısızlıktan daha çok, anlaşılmamak. Bir de galiba şunu hissediyorlar: Ben yukarıdan konuşan, hayatı bir akademik kürsüden anlatan bir yazar değilim, bilakis sokağın içinden anlatıyorum. Metrodan, kahve kuyruğundan, aile sofralarından, suskun evlerden geçiyor hikâyelerim. Okurlar metinlerimde kendi hayatının yankısını
Bir çocuk ile yetişkin arasındaki temel fark dürtüselliktir.
｡Çocuk canının istediğini yapar.
｡Yetişkin, canının istediğinin mantıklı mı, mantıksız mı, faydalı mı, zararlı mı olduğunu düşünüp ayırt eder.
༘Fakat çağın rüzgârı başka esiyor: Hevesler, aklın önüne geçmiş durumda.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Yapayalnız dolaşıyor bu çağın insanı.
Çünkü birlikte yürüyecek kadar
güvenmiyor kimse bir birine . .
... Alıntı
Yarım Kalmanın Hafifliği
Her şeyin pürüzsüz, cilalı ve "tam" olması gerektiğine dair tuhaf bir saplantımız var. Vitrin mankenleri gibi durmak, hayatı hatasız bir matematik problemi gibi çözmek istiyoruz. Oysa hayat; o pürüzlerin arasında, çatlaklardan sızan ışıkta gizli.
Kusurun Asaleti: Wabi-Sabi
Eski bir Japon felsefesi olan Wabi-sabi tam da bunu fısıldar: Kusurlu olanın güzelliği.
Kırılan bir seramiği altınla birleştirdiklerinde, o çatlak artık saklanacak bir ayıp değil; yaşanmışlığın en asil nişanı olur.
Bizim ruhumuz da öyle değil mi? En can alıcı cümlelerimiz, hep o "tam olamadığımız", eksik kaldığımız yerlerden süzülmüyor mu?
Yaşanmışlık:
Rafın en arkasındaki kusursuz ciltli kitaplar değil; sayfaları kıvrılmış, üzerine çay damlamış o yıpranmış kitaplar anlatır asıl hikâyeyi.
Gerçeklik:
Hiç yanılmamış, hep dik durmuş bir profil sadece bir maskedir. Gerçek insan; tereddüt edendir, "acaba" diyendir.
Nefes Alacak Bir Boşluk
Belki de modern çağın en büyük yalanı "tamamlanmak" üzerine kurulu. Oysa insan, doğası gereği bir yarım kalmışlık projesidir. Bu bir yetersizlik değil, nefes alacak bir boşluktur.
Duvarın her yeri kapalı olsa pencereye yer kalmazdı; pencere, duvarın o "eksik" bırakılmış yeridir ve bizi ışığa bağlayan tam da odur.
Bırak Dağınık Kalsın
Cümlelerimiz devrik, saçlarımız rüzgârda karışık, planlarımız yarım olsun. Mükemmellik ölüdür ve soğuktur. Kusur ise canlıdır.
En güzel manzara bile ufuk çizgisindeki o belirsizlikle biter.
O belirsizlik olmasa, hayal kuracak yerimiz kalmazdı. 💫
Yapayalnız dolaşıyor bu çağın insanı çünkü birlikte yürüyecek kadar güvenmiyor kimse birbirine
Nuri Pakdil
Nuri Pakdil