Çağlar
@caglarc3
78 okur puanı
Temmuz 2019 tarihinde katıldı
Eşsizdi, böylesi muazzam bir sevgi- sonsuz bir aşk...
Okuduğum süre içerisinde yazar ve eşi ne kadar şanslı ve güzel insanlarmış diye düşündüm yalnızca..
"Kimi seviyorsan acısı sende kalıyor..."
Nereden başlanır bilmiyorum. Fakat yazacağım incelemenin içeriğinde büyük ölçüde spoiler mevcut olacak muhtemelen- bilginize..
Aslında hayattaki pek çok değerin- kafamızdaki birer beklentiye
Anglo Sakson edebiyatının bilinen en eski destanı. Gerek anlatım, gerek mecazlarıyla günümüzün pek çok eserine ilham kaynağı olmuştur. Eserin Anglo Saksonca yazılmış olmasının yanında İskandinav medeniyetini konu alması biraz şaşırtıcı. 500'lü yıllarda yazılmış bu destanın Pagan kültürünü yansıtmasına rağmen Hristiyan motifleriyle zamanla düzenlenmiş olduğundan olabilir elbette.
Doğaüstü güçler ve tarihsel olaylar çok güzel işlenmiş, yazarı anonim, başarılı bir eser.
"İnsan ne ile yaşar" sorusuna adeta cevap arayan düşünceleri barındıran bir eser. Bu eserin Dünya klasikleri arasında her zaman kalacağına inanıyorum, çünkü bildiğiniz üzere zaman ne kadar ilerlese de bazı şeyler hiç değişmiyorlar. Örneğin insanların gözünü kör eden ve bir bir düşmelerini sağlayan o hırs ve açgözlülük. Başımıza gelen zorluklarda isyan etmek yerine, onlarla yaşamaya- daha ziyade onlardan güç alarak daha güçlü bir şekilde devam etmeye odaklanamadık hiçbir zaman. Bu sebeple mutsuz bir nesil, mutsuz bir dünya yetişiyor. Halbuki yaşadığımız zorlukları da benimseyebilseydik çok daha güçlü bireyler haline gelebilirdik.
Kitap tam anlamıyla maneviyatın önemini vurgulayan cinstendi. Ve şunu düşünmemi sağladı, "Sahip olduklarımız aslında bize sahipler. Özgürlük olgusu ise bunun tam tersinde kalıyor- benim düşünceme göre.
İnsanı yaşatan sevgidir diyordu, buna katılıyorum kesinlikle. Başka birini mutlu etmiş olmak- hatta mutlu etmiş olma düşüncesi bile bizi mutlu etmez mi zaten? Unutulmamalıdır ki; "Sevinç ve mutluluklar paylaştıkça çoğalır, acılar ise paylaştıkça azalır.”
Kitap düşünmemizi sağlayan hikayeleri barındırıyor içinde. Ki bu hikayeler insanın kalbini besleyen- ve onları vicdanlarıyla baş başa bırakarak türden hikayeler.
8/10
"Doğru söyleyeni köyden kovarlar." Sözüyle başlamalıyım bu incelemeyi yazmadan önce. Ahlaklı, özü sözü bir, erdemli bir adamın doğruluğa ve dürüstlüğe önem vermesiyle işini kaybetmesiyle başlar her şey..
Başkalarının kendisi ve ailesiyle ilgili düşünceleri için yaşayan ve namus denen şeyi hayatının en üst mertebesine koymuş bir adam, Ali Rıza Bey. Kitapta yeniden basmakalıpların- önyargıların ne kadar yanıltıcı olabileceğine şahit oluyorsunuz. Ve yanlış birlikteliklerin nasıl bir aileyi yavaş yavaş bir yıkıma getirebileceğini de görüyorsunuz.
Bildiğiniz üzere ağaç bir aileyi temsil eder. Her dalı ve yaprağı bu aileyi devam ettirir. Yalan üzerine kurulduysa bir hayat- orada ne yaşam olur, ne refah.
"Anlaşılan çocuklarla fincan takımları arasında pek fark yoktu.
Kırıla kırıla bir tek kaldıkları gibi işe yaramaz oluyorlar, bir köşeye atılıyorlardı."
Hayriye hanım ifade etmişti bu sözleri, haklıydı da.
Reşat Nuri Güntekin'in duygusal betimlemelerinin muazzamlığını ifade etmeye gerek yok her zamanki gibi.
Kitabın adı ve içeriğinin uyumu gerçekten muazzam bir uyuma sahipler. Fazlasıyla kısa, fakat dolu dolu bir kitaptı.
8/10
