Ceren Çakır
@cakirceren
25 okur puanı
Ocak 2021 tarihinde katıldı
Odasına, sanki bir manastıra girmiş gibi kapandı; dünyayla hemen hemen ilgisini kesti. İki yıl süren bu yaşayış, onu tamamıyla yabanileştirdi. Ordinov, hiç farkında olmadan vahşileşmişti; dışarda bambaşka, gürültülü, hareket dolu, daima heyecan, değişiklik içinde geçen, onu çağıran ve kendisinin de er geç gideceği bir hayatın varlığı aklına bile gelmiyordu. Kuşkusuz, böyle bir hayatın varlığını duymamış olamazdı, ama onu yakından tanımıyor ve asla aramıyordu.
Şu gerçeği itiraf etmek zorundayım. Eğer genç adam o gün bana sarılıp birlikte gitmemizi talep etmiş olsaydı, hem kendi, hem de çocuklarımın namusunu lekelemeyi göz alır, onunla her yere giderdim… Ne çevremdeki insanların söylediklerini umursar ne de kendi mantığımı dinlerdim. Şimdi Madam Henriette'nin daha o gün tanıdığı genç Fransız'la kaçması gibi ben de onunla dünyamı terk ederdim... Sormazdım, nereye gidiyoruz, orada ne kadar kalacağız… Başımı çevirip arkamda bıraktıklarıma bile bakmazdım… Adımı, paramı, malımı mülkümü, onurumu o adam uğruna feda ederdim… Sokakta bir köşeye oturur dilenirdim de… Benden isteyeceği aşağılayıcı her şeyi yapardım. O anda yanıma sokulup bana sarılsaydı, bir şeyler fısıldasaydı, utanç ve saygı denen şeyleri bir kenara kaldırır atardım…
