Bir gün, belki on sene oluyor, bir hocam bana: "Zekânı mirasyedi gibi harcıyorsun!" demişti. Doğru... Zekâmı har vurup harman savurdum ve nihayet iflas ettim. Hiçbir şeyim kalmadı. Ben zekâyı radyum gibi bitip tükenmez bir cevher sanıyordum.
İçimizde şeytan yok. İçimizde aciz var. Tembellik var. İradesizlik, bilgisizlik ve bunların hepsinden daha korkunç bir şey: hakikatleri görmekten kaçmak itiyadı var.