Caner Alkış
@calkis
Nice insanlar kendi kendilerinin mahbusu olarak, ilk hatalarının yüklediği mukadderi taşıdılar, veya gülerek oynamağa başladıkları role sonunda mübtelâ oldular.
Sayfa 56 - Dergah Yayınları
Reklam
En çok özlediğimiz şey, elde edileceği anda bizi korkuyla dehşete düşürür. İlkbaharın tatlılığında, sönen ocağın alevi üstünde oynayan ilk ışıklarla beraber bir kederin kayıp dağıldığı gibi, kendi sefaletlerimizi bırakmaktan korkuyoruz.
Sayfa 56 - Dergah Yayınları
Caner Alkış
, 2022 okuma hedefini ekledi.2022 OKUMA HEDEFİ
16/52 kitap - %31 tamamlandı
16 kitap okudu
52 kitap
3.297 sayfa
7 inceleme
39 alıntı
Sık sık, "Ya olmalı insan," derdi, "vermeli canını insan için yahut etmemeli kalabalık dünyamıza!"
Donuyok!
Sulu kozacılar sırıldıklam üst başarıyla titreşiyorlardı. Kâtip "Ne o?" dedi. "Ne oluyorsunuz?"
Kalın kemikli, iriyarı ama kupkuru biri, "Donuyok," diye tekrarladı.
Kâtibin yüzü bok koklamışçasına buruştu:
"Donuyoruz desene lan, hırt!"
İşçinin çeneleri vuruyordu:
"Donuyok," diye tekrarladı.
"Donuyoruz de be!"
"Donuyok!"
"Mahsus mu yapıyorsun? Do-nu-yo-ruz!"
"Do-nu-yok."
"Ayı efendim ayı. Donuyoruz!"
"Diyemem kâtip evendi, dilim alışmış bir sefer, dönmüyor..."
Araya geldi ırgatbaşı girdi:
"Nefesini tüketme. Bunlar nerde insanlık nerde. Bunlara var mı somun! Yerler! Var mı nallı Fatma? Tamam..."
Kâtiple ırgatbaşı arka mağazalara gülüşerek giderken, "Donuyoruz" diyemeyen işçi eliyle arkalarından "Nah!" yaptı. Sonra da iş arkaşına döndü:
"Donuyoruz," dedi.
Arkadaşı güldü:
"Kâtibe niye demedin?"
"Keyiflensin diye..."
"Keyiflensin diye mi?"
"Keyiflensin diye. Bizi ayı, kendini adam bellesin fukara!"
Reklam