Herbert Uelss - “Görünməz adam”
Siz heç görünməz olmaq istəmisiniz? Mən istəmişəm. Amma bu kitabdan sonra istəyimi bir daha nəzərdən keçirməyə qərar verdim. Çünki görünməzliyin insanın başına nələr gətirə biləcəyinə bu kitabda bir daha şahid oldum.
Kitabı sonuncu uşaq festivalından əldə etmişdim, üz qapağı və adı diqqətimi çəkmişdi. Kitab gözləntilərimi tam qarşılamadı amma pis kitab da deyildi.
Bir fizik alimi işıqla bağlı araşdırmalar edərkən təsadüfən görünməz olmağın yolunu kəşf edir və bunu öz üzərində yoxlayır. Lakin bu vəziyyət başına böyük bəlalar açır. Bir müddət sonra köhnə halına qayıtmaq istəyir. Kitab da bizə onun görünməzlikdən sonrakı həyatını və bu bəladan qurtulmaq üçün çəkdiyi əziyyətləri danışır. Kitab görünməz adamın Aypinq adlı qəsəbədəki mehmanxanada otaq tutması ilə başlayır. Məqsədi araşdırmalarını burada gizlicə davam etdirməkdir. Amma üz-gözünün sarğılarla bağlı olması, eynəyi və paltosu ilə dərhal diqqət çəkir. Görkəmi adama dəlini və ya polisdən qaçan birini xatırladır. Onun əslində kim olduğunu və niyə bu hala düşdüyünü isə ancaq oxuduqca öyrənirik.
Kiçik həcmli bu kitabı (128 səh.) sanki iki hissəyə bölmək olar. İlk 60-70 səhifəsi elə bil ancaq səs-küylü, hay-küylü qaçdı-tutdu səhnələrindən ibarətdir: Onu tutun, öldürün, o yıxıldı, bu durdu, o vurdu, bu qaçdı... Adam sağ qalmağa çalışır, qəsəbə camaatı isə onu tutmaq istəyir. İlk hissə ancaq belə keçdiyi üçün mənə bir az sıxıcı gəldi. Amma ikinci hissədə bu insanın niyə bu günə düşdüyü, indi nə etmək istədiyi kimi bütün sirlər aydınlaşır. Buna görə də kitabın ikinci hissəsi mənə daha maraqlı gəldi.
Kitab inandığı hər kəs tərəfindən aldadılan, avam kütlə tərəfindən qəddarcasına tənhalığa itələnən bir alimin həyatından bəhs edir. Bir tərəfdə çıxış yolu axtaran istedadlı alim, digər
"-Sənin bədbəxtliyin orasındadır ki, gələcəyini görə bilmirsən.
- Bizdən hər birimiz gələcəyi ayrı cür görürük. Mən hiss edirəm ki, biz heç bir zaman gələcəyə eyni gözlə baxa bilməyəcəyik.
Bir qədər susaraq əlavə etdim:
- Gələcək isə, həyat deməkdir. Ona göre də, biz ayrılmalıyıq. Sağ ol!
Mən çamadanı götürüb qapıdan çıxdım"
bu cümlələr kitabın son sətirləridir, ümumiyyətlə situasiyalarla bağlı başıma gələnləri bölüşməyi sevirəm, sırf bu cümlələrin reallığına keçən il varmışam, bir rəfiqəmin münasibəti var idi və mən heç dəstəkləmirdim, nə qədər dil tökdüm, o, bu, nəticə olaraq mənə çevrilib dedi ki, bilirsən mən niyə bu münasibətdən əminəm? dedim, niyə? dedi çünki biz gələcəyə eyni gözlə baxırıq, xəyallarımız eynidir, eyni şeylərə görə mübarizə aparırıq və mən bu gələcəyə onunla addımlamaq istəyirəm, o an etibari ilə susdum, həqiqətən bunun necə doğru olduğunu düşündüm, eyni yerə addımlamırsınızsa bir yerdə yola çıxmağınızın nə mənası?
p.s. evləndilər
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Arhavili •ℳ𝑒𝒹𝒸𝑒𝓏𝒾𝓇 | Burcu Büyükyıldız
Selam canım nasılsın Bugün sizi sayfaları arasından çay kokusu ve Karadeniz’in hırçın dalgalarının sesi gelen çok özel bir hikayeyle tanıştırmak istiyorum Daha ilk sayfalardan itibaren o karanlık atmosferi, gizemi ve gerilimi iliklerime kadar hissettim
Kitap, Hazel’in kaçırıldığı bir geçmişin ardından özgürlüğüne kavuşmasıyla başlıyor ama aslında hiçbir şeyin bitmediğini çok geçmeden anlıyoruz. Çünkü Hazel’in asıl savaşı şimdi başlıyor ailesini içine çeken o karanlık bataklıktan kurtarmak. Ve işte tam burada hikâyeye Tekin Bozboran giriyor. Tekin… gerçekten anlatması zor bir karakter. Güçlü, tehlikeli, karanlık ama bir o kadar da koruyucu. Bir mafya lideri ama öyle klasik bir karakter değil kuralsız, sert ama içinde kırılmış bir tarafı da barındırıyor. Hazel’in kaçtığı her şey olması da zaten bu yüzden. Hazel ise bayıldığım bir kadın karakter oldu. Güçlü, inatçı, ailesi için her şeyi göze alabilecek kadar fedakâr. Korksa bile geri adım atmayan, gerektiğinde karanlığın içine yürüyebilen bir karakter. Zaten Tekin’le bu kadar iyi bir ikili olmalarının sebebi de bu ikisi de yaralı ama savaşmaktan vazgeçmeyen insanlar.
Hazel’in Tekin’e ulaşmak için Arhavi’ye gitmesi ve onun dünyasına adım atmasıyla olaylar resmen patlıyor. Çünkü bu sadece bir yardım isteme hikâyesi değil bu, mafya örgütleri, gizli yapılanmalar ve tehlikeli anlaşmaların içine çekildiğin bir savaş. Türk mafya örgütü Kılıç Yedilisi ve uluslararası konsey Leviathan gibi yapılar devreye girince olaylar iyice büyüyor.
Ve en sevdiğim kısım Hazel ve Tekin arasındaki o gerilim. Bu kitapta aşk öyle yumuşak, masum bir şey değil. Daha çok tehlikeli, yakıcı ve kaçınılmaz bir şey. Aralarındaki çekim o kadar yoğun ki bazen gerçekten sayfalar alev alacak gibi hissediyorsun.
İspat delillerinin felsefi yanlışları ve İmkansızlığıDuygu ve Düşünce
Puan vermedi·519 syf.·
2026 2. kitabı
Alay Cem Meriç her ne kadar kendi kitabını; Peygamberliğin İspatı: Haber Delili kitabı, nübüvvet iddiasını “haber” epistemolojisi üzerinden sistematize eden bir apoloji denemesi olarak sunmuş olsa da felsefe tarihinde eleştirel bir süzgeçten geçirdiğimde Descartes’in metodik şüphesinden tutun Hume’un mucize eleştirisine, Kant’ın transandantal idealizminden John Hick’in dini çoğulculuğuna, C.A.J. Coady’ nin tanıklık epistemolojisinden Fred Donner ve Sean Anthony’nin revizyonist tarih metodolojisine, Gazali’nin kelamından Nietzsche’nin soy kütüksel eleştirisine kadar ele aldığımda, temel bir epistemik çöküş ile karşılaştım; bu çöküşü de Altay'ın “kapalı devre” retoriğiyle gizlediğini fark ettim. Döngüsellik, indirgemeci ikili karşıtlıklar, metafizik temelsizlik ve olağanüstü iddialar karşısında yetersiz kalan tanıklık standartlarında somutlaşmasını ele alanlar tarafından kolayca fark edilebilecektir. Ayrıca eserini, modern akıl tarafından piyasadan toplanmayı hak eden bir sofizm örneği haline getirdiği için de tebrik ederim. Altay'ın “haber” kavramını Nebi’nin etimolojik kökeninden hareketle merkezileştirerek "Samimiyet, Fetanet ve Mucize" delillerini zincir metaforuyla birbirine bağlaması gözüme ilk bakışta yenilikçi görünse de bu, klasik felsefi hata olan (terim kaydırma) üzerine kurduğunu anlamam güç olmadı; çünkü “HABER” bir yandan epistemik tanıklık (Coady’nin Testimony’sinde tanımlandığı gibi güvenilir aktarım) olarak ele alınırken diğer yandan vahiy iddiasının ontolojik doğruluğunu varsaymasıyla döngüsel bir yapı oluşturuyor. Hume’un Enquiry Concerning Human Understanding’i okuyan bilir ki hume; mucizeleri “Doğa yasalarının ihlali” olarak tanımlayıp tanıklığın uniform deneyim karşısında daima yetersiz kaldığını açıkça gösteriyor, Altay'ın delil zinciri de
“Ben, bu kitaptaki bakış açısı ile Müslüman oldum!”
“Bu kadar okuma, kafayı yiyeceksin!”
Öyle derdi anneannem, bir dayım varmış, ismi Behçet; kütüphanede çıldırmış, durup dinlenmeden okurmuş. Bir de sevdiği varmış, kavuşamamış, delirince sevdiğinin değil de annesinin ismini haykırıp durmuş. Hiç tanımadım, tanımadığım insanlar içinde en çok onu tanımak isterdim.
“İyi kitaplar okumayan birinin, okuma bilmeyenlere karşı üstünlüğü yoktur,” Mark Twain’in çok sevdiğim, duyduğumdan beri okuma konusunda kendime rehber edindiğim sözü. Bir yazar okuyor 
Altay Cem Meriç, cevap bulamadığı sorular onunla örtüşmeye başlayınca kendisinin ateizm yolculuğu başlıyor. Arafta o zamana kadar… Eğer kafasındaki soru işaretlerini o yazar değil de Müslüman bir yazar/din adamı giderse kuşkusuz yöneldiği taraf İslam olacak. Böyle kitapların kıymeti o anlarda ortaya çıkıyor işte! Onu alıp götüren yazar ise, 
Friedrich Nietzsche ! youtube.com/watch?v=9l8PA-m...
“Bu eserde ele aldığımız ve ‘nübüvvet ispatında haber değerlendirmesi’ şeklinde ifade edebileceğimiz yöntem, yaklaşık on sene önce benim ateizmden İslam’a geçmemi sağladı.”
İşte orada durun!
Bir yöntem var ve bu yöntem ateist birinin İslam’a dönmesini sağlıyor.
Daha ön sözde karşılaştım bu bilgi ile. Ve o an dedim ki, bir kişi bile bu yöntemle İslam’ı bulduysa mutlaka okumalı, tanımalı ve kafasında soru işareti olan kim varsa tanıtmalıyım!
Peygamberliğin İspatı
İnanmayan birini bir şeye nasıl inandırırsınız? Delil sunarak değil mi? “Fikir pazarında tek geçerli akçe delildir,” neticede. “Bu yüzden bu eserde, nasıl Müslüman olduğumdan ziyade, beni Müslüman yapan delilleri ve bakış açısını ele almanın çok daha faydalı olacağına inanıyorum.” Eser yazım sürecinin ardından yalnızca Müslümanlara değil de Müslüman olmayanlara da eleştirmeleri için gönderiliyor, zira aslolan Müslüman olmayanları
Altay Cem Meriç, cevap bulamadığı sorular onunla örtüşmeye başlayınca kendisinin ateizm yolculuğu başlıyor. Arafta o zamana kadar… Eğer kafasındaki soru işaretlerini o yazar değil de Müslüman bir yazar/din adamı giderse kuşkusuz yöneldiği taraf İslam olacak. Böyle kitapların kıymeti o anlarda ortaya çıkıyor işte! Onu alıp götüren yazar ise, Friedrich Nietzsche ! youtube.com/watch?v=9l8PA-m...
“Bu eserde ele aldığımız ve ‘nübüvvet ispatında haber değerlendirmesi’ şeklinde ifade edebileceğimiz yöntem, yaklaşık on sene önce benim ateizmden İslam’a geçmemi sağladı.”
İşte orada durun!
Bir yöntem var ve bu yöntem ateist birinin İslam’a dönmesini sağlıyor.
Daha ön sözde karşılaştım bu bilgi ile. Ve o an dedim ki, bir kişi bile bu yöntemle İslam’ı bulduysa mutlaka okumalı, tanımalı ve kafasında soru işareti olan kim varsa tanıtmalıyım!
Peygamberliğin İspatı
İnanmayan birini bir şeye nasıl inandırırsınız? Delil sunarak değil mi? “Fikir pazarında tek geçerli akçe delildir,” neticede. “Bu yüzden bu eserde, nasıl Müslüman olduğumdan ziyade, beni Müslüman yapan delilleri ve bakış açısını ele almanın çok daha faydalı olacağına inanıyorum.” Eser yazım sürecinin ardından yalnızca Müslümanlara değil de Müslüman olmayanlara da eleştirmeleri için gönderiliyor, zira aslolan Müslüman olmayanlarıSeyid Hüseyn - ‘Yatmış kəndin qış gecələrində’
Bu dəfə Xan nəşriyyatının mini klassiklərindən birinə üz tutdum. Həcmcə çox kiçikdir, 1–2 saata rahatlıqla oxuyub bitirmək olur. Amma açığı, kitabın həcmi kiçik olsa da, daşıdığı məna kifayət qədər böyükdür.
Kitabda iki ayrı hekayə var. Mövzular fərqlidir, amma demək olar ki, eyni xətt üzərində qurulub. Dili çox sadədir, oxunuşu axıcıdır, insanı yormur, rahat oxuyub bitirirsən, amma bitəndən sonra səni düşündürməyi bacarır.
Hekayələr əsasən keçmiş dövrdə baş verir. Amma oxuyarkən dəfələrlə fikirləşirsən ki, bu deyilənlər təkcə keçmişdə qalmayıb, bu gün də var. Söhbət öz hüququndan, qanun-qaydadan bixəbər, savadsız qadınların kişilər tərəfindən daha asan idarə olunmasından, əzilməsindən gedir. Bundan əlavə, din-şəriət adı altında cibini doldurmağa çalışan vicdansız din xadimləri, ictimai qınağın insan həyatına təsiri də hekayələrin əsas mövzularındandır. Hadisələr keçmişdə baş versə də, problem illərdir davam edir və düzünü desəm, nə vaxtsa tam həll olunacağına da çox inanmıram.
Bir sözlə, yazıçı cəmiyyətin avamlığı, savadsızlığı, hüquq və qanun bilməməyin insan həyatına necə təsir etdiyini çox açıq və aydın şəkildə göstərir.
Kitabda məni ən çox təsirləndirən məqamlar kənd əhalisinin savadlı, ağıllı, hörmətə layiq bildiyi mollanın, camaatın üzünə gülüb, xəlvətdə isə onları “avam, savadsız” adlandırması və əhali haqqında “nə desəm inanacaqlar” düşüncəsi idi. Bir tərəfdə insanları elmə-təhsilə, həyata bağlamağa çalışan Müəllim, digər tərəfdə isə nə etdiyini özü də bilməyən, camaatı məktəbdən-təhsildən uzaqlaşdırıb qaranlığa sürükləyən Molla Xəlil. Təəssüf ki, real həyatda da bu tip insanlar və onlara kor-koranə inananlar az deyil.
Elə buna görə də deyiblər ki, öyrənməyin yaşı yoxdur. Aldanmamaq üçün öyrənmək lazımdır.
