Doğanın Çağrısı Cevapsız Kalmaz: The Wendigo1000Kitap
Dört kişilik bir arkadaş grubu, Kanada'nın yabanıl ortamlarına sığın geyiği avına çıkarlar. Bir noktada keşfettikleri alanı artırmak için ikiye ayrılınca da içlerinden en genci olan Simpson, Joseph Défago ile eşleşir. Birlikte Elli Ada Sulağı'nın karşısına geçen ekibin kaderinde ise avcı değil, av olmak vardır. Çünkü bu keşfedilmemiş ıssız tabiatın kucağında onları izlemekte dehşetengiz bir canavar saklıdır.
Bu korku romanımızda 
Algernon Blackwood 'un Wendigo efsanesine kendisinin kattığı yorumu okuyoruz. Yani amacınız daha en başında, tıpkı benim gibi, asıl efsaneye uyan bir hikâye görmek ise yanlış yerdesiniz, bunu belirtmek istedim. ┐(‘～`;)┌
Wendigo nedir? Öncelikle bilmeyenleriniz için konuya bir açıklık getirmem gerekiyor.
Efsanelerde çoğunlukla kış zamanında kıtlık ya da yiyecek yoksunluğu sonucu hayatta kalabilmek için bir insanın bir başkasını yemesi, yani yamyamlık etmesi sonucu ortaya çıkan canavardır Wendigo. Kişi yamyamlık yaptığı için bu canavara dönüşmekle ve sonsuza kadar sonsuz bir açlık çekmekle lanetlenir.
Wendigo günümüzde geyik başlı bir yaratık olarak tasvir edilse de geleneksel anlatılarda daha çok insan görünüşüne sahip, aşırı derecede zayıf, hatta açlıktan kemikleri belirginleşmiş bir figür olarak anlatılır.
Ama başka anlatılarda kişinin Wendigo'ya dönüşmesine sebep olan şeyin sadece yamyamlık değil, aşırı açgözlülük ve doyumsuzluk ve Wendigo ruhu tarafından ele geçirilmek olduğu da söylenmektedir. Nitekim Algernon Blackwood 'un bu kitabındaki yorumu da daha çok Wendigo ruhu tarafından çağrılmaya ve ele geçirilmeye uyuyor.
Öykümüz oldukça kısa ama buna rağmen pek de kolay okunmuyor, çünkü cümleleri hem çok uzun hem de sayısız betimlemeyle dolu. Bu aslında güzel bir unsur olsa da biraz zorlayıcı olduğu da bir gerçek.
Kitap yavaş bir tempoya sahip.
Algernon Blackwood 'un Wendigo efsanesine kendisinin kattığı yorumu okuyoruz. Yani amacınız daha en başında, tıpkı benim gibi, asıl efsaneye uyan bir hikâye görmek ise yanlış yerdesiniz, bunu belirtmek istedim. ┐(‘～`;)┌
Wendigo nedir? Öncelikle bilmeyenleriniz için konuya bir açıklık getirmem gerekiyor.
Efsanelerde çoğunlukla kış zamanında kıtlık ya da yiyecek yoksunluğu sonucu hayatta kalabilmek için bir insanın bir başkasını yemesi, yani yamyamlık etmesi sonucu ortaya çıkan canavardır Wendigo. Kişi yamyamlık yaptığı için bu canavara dönüşmekle ve sonsuza kadar sonsuz bir açlık çekmekle lanetlenir.
Wendigo günümüzde geyik başlı bir yaratık olarak tasvir edilse de geleneksel anlatılarda daha çok insan görünüşüne sahip, aşırı derecede zayıf, hatta açlıktan kemikleri belirginleşmiş bir figür olarak anlatılır.
Ama başka anlatılarda kişinin Wendigo'ya dönüşmesine sebep olan şeyin sadece yamyamlık değil, aşırı açgözlülük ve doyumsuzluk ve Wendigo ruhu tarafından ele geçirilmek olduğu da söylenmektedir. Nitekim Algernon Blackwood 'un bu kitabındaki yorumu da daha çok Wendigo ruhu tarafından çağrılmaya ve ele geçirilmeye uyuyor.
Öykümüz oldukça kısa ama buna rağmen pek de kolay okunmuyor, çünkü cümleleri hem çok uzun hem de sayısız betimlemeyle dolu. Bu aslında güzel bir unsur olsa da biraz zorlayıcı olduğu da bir gerçek.
Kitap yavaş bir tempoya sahip.
Beano-Dennis & Gnasher Canavar Sebzelerin Saldırısı - Craig Graham
Herkese selamlar
Nasılsınız, neler yapıyorsunuz?
Bugün sizlere severek takip ettiğim Beano serisinin yeni kitabı Dennis& Gnasher Canavar Sebzelerin Saldırısı kitabı ile geldim.
Yetiştirdiğiniz sebzelere süper büyüme serumu yapabiliyor olsaydınız sizce nasıl sebzeler olurdu?
Güzel yetişen canlı renkli sebzeler düşündünüz değil mi? Ama bu serum aklınıza gelenden biraz farklı.
Beanotown' da süper büyüme serumu sebzeleri birer canavara dönüştürünce işler çığrından çıktı! Devasa büyüklüğe ulaşan ve etobur sebzeler Beanotown'u ele geçirmeye çalışırken Dennis, Gnasher ve arkadaşları da sebzeler ile mücadele etmeye çalışıyor.
Sizce bu mücadelede başarılı oldular mı?
Etobur sebzelere ne oldu?
Hepsi ve daha fazla Dennis&Gnasher Canavar Sebzelerin Saldırısı kitabında !
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
"Bizler tarihin ortanca çocuklarıyız..." der Tyler Durden. Gabriel de León ise her şeyini kaybetmiş, Tanrı’nın bile yüz çevirdiği karanlık bir çağın, biten bir tarihin son çocuğudur. İlk bakışta bir yeraltı dövüş kulübünün çıplak yumruklu lideri ile gümüş elinde vampir kanı taşıyan gotik bir şövalye birbirinden çok uzak görünebilir. Ancak ruhlarının derinliklerine indiğinizde, ikisinin de aynı karanlık kumaştan dokunduğunu görürsünüz.
Tyler Durden, modern dünyanın uyuşturduğu bir adamın acıdan, kandan ve yıkımdan doğurduğu o tehlikeli otopilotudur. Gabriel ise yaşadığı devasa travmaların, suçluluk duygusunun ve kayıpların ardından hayatta kalabilmek için kendi içinde bir canavar yaratmak zorunda kalmış bir adam. İkisi de acıyı bir uyanış, yıkımı ise bir kurtuluş olarak görür. Tyler, kurulu düzeni havaya uçurarak özgürleşmek ister; Gabriel ise dünyayı karanlığa boğan vampir hanedanlıklarını ve hatta kendi inançlarını yakarak intikamını arar.
En vurucu ortak noktaları ise zihinlerinin birer oyun alanı olmasıdır. Tyler Durden’ın sistem karşıtı öfkesi ne kadar bir akıl oyununun ürünüyse, Gabriel’ın geceleri yanı başında biten Astrid’in hayaletiyle konuşması, o bitmek bilmeyen vicdan azabının ve şizofrenik kederinin bir yansımasıdır. İkisi de kendi zihinlerinin yarattığı gölgelerle savaşır, ikisi de kandan beslenir ve ikisi de seyirciye şu soruyu sordurur: Karşımızdaki adam gerçekten bir kahraman mı, yoksa acının delirttiği bir yıkım makinesi mi?
Kapitalizmin və ölkədəki monopoliyanın ucbatından bərbad bir pdf oxudum. Türk dilində bildiklərim də yadımdan çıxdı. Mənasız şəxsi inkişaf kitablarını çap etdirmək əvəzində normal romanları tərcümə edib keyfiyyətli şəkildə çap etsələr pula tüpürüb ala bilərik. Belə lazımsız pdf'ə də məruz qalmarıq. Nəysə şikayətimdən keçim kitaba.
Ursula xanımın qələminə tanış deyildim. Gender-critical Rowling bacıya ara vermək və Ursuladan nəyi necə kopyaladığını öyrənmək üçün başladım. Davam edəcəm(keyfiyyətli pdf tapsam). Daha çox müqayisə edəcəm rəyimdə. Rowlingin əsərlərinin fəlsəfəsi daha az və səthi idi. Macəra və axıcılıq isə kitaba kilidlənmək üçün kifayət edirdi. Ursulada isə biraz fərqlidir. Mütləq şər və ya xeyir yoxdur əsərində. Sehrbazlıq məktəbi, sehrlər demək olar eyni işlənib. Rowling bacı burdan ilham aldığını etiraf etməlidi. Ən azından George Martin qədər olmalısan bacişka ^-^
Nəysə, Yerdəniz Sehrbazı kitabında mütləq şər və xeyir əvəzinə insanın öz daxili, kini, kibri və eqosunun nələr yarada biləcəyi göstərilir. Ged'ə qıcıq oldum. Özünü sübut etsin deyə əməlli zibilə salıb. Əslində o kölgə bir canavar deyil elə Gedin daxili dünyası idi. Gizli nifrəti(ya da açıq)
Həqiqi adlar fəlsəfəsini də sevdim. Nəyinsə gerçək adını bilməklə ona sahib olmurdular, mahiyyətini anlamaq kifayət edirdi. Bu arada Ursulanın dünyasını daha çox sevdim axıcı olmasa da. Qaranlıq və dərin idi. Poetik dili isə sıradan macəra romanından fərqləndirirdi . Sehrin güc və qürur mənbəyi yox, tarazlığı qorumaq üçün bir vasitə olduğu göstərilirdi. Bir şeyi yaxşısı ilə pisi ilə qəbul etmək lazımdır. Həmçinin insanları da)
José Saramago’nun "Ölüm Bir Varmış Bir Yokmuş" adlı eseri modern masal gibidir. Saramago, insanlığın en büyük kadim arzusu ölümsüzlüğü hırpalıyor. Ölümsüzlük bir lütuf olmanın ötesinde toplumsal bir felaketse?
Roman, edebiyat tarihinin en çarpıcı ve unutulmaz giriş cümlelerinden biriyle açılır:
"Ertesi gün hiç kimse ölmedi." Adı belirtilmeyen bir ülkede, 1 Ocak itibarıyla ölüm tamamen durur. İlk başta bu durum muazzam bir coşkuyla karşılanır; insanoğlu nihayet en büyük düşmanını yenmiş, ebedi hayatı bulmuştur. Ancak Saramago’nun ironisi tam da burada devreye girer.
Ölüm döşeğinde olan, bitkisel hayattaki hastalar ölmemekte, ama iyileşmemektedir de. Sağlık sistemi kilitlenir.
İş yapamaz hale gelen cenaze levazımatçıları, hükümete baskı yaparak hayvan cenazeleri kaldırmak gibi absürt yaratıcı çözümler aramaya başlar.
Kilise büyük bir varoluşsal krize girer. Çünkü ölüm ve dolayısıyla yeniden diriliş yoksa, dinin vadettiği cennet/cehennem ve kurtuluş teorisi tamamen çökmüştür.
Devlet, sonsuza kadar emekli maaşı ödemek zorunda kalacağı gerçeğiyle yüzleşince çöküşün eşiğine gelir. Saramago, insanlığın ütopya olarak gördüğü bir durumu, kusursuz bir distopyaya dönüştürür.
Kitap, yapısal olarak keskin bir şekilde ikiye ayrılır. Bu yönüyle hem toplumsal bir hiciv hem de bireysel bir yüzleşme hikayesidir:
Toplumsal anlamda odak noktası makro düzeydedir. Devletin, mafyanın (romandaki adıyla Maphia) ve kurumların ölümün yokluğuyla nasıl başa çıkmaya çalıştığı anlatılır. Ölmek isteyen ama ölemeyen yaşlı akrabalarını sınırın dışına (ölümün hala geçerli olduğu komşu ülkelere) götüren aileler ve bu kaçakçılıktan rant devşiren mafya üzerinden insan doğasının ahlaki çürümüşlüğü gözler önüne serilir.
Kişisel anlamda ölüm bir mektup göndererek grevine son verdiğini
Stephen Crane/Canavar
Baş karakterimiz Henry,doktorun evinde çıkan bir yangın sonrası eve girerek doktorun oğlunu kurtarır fakat yüzü tanınmayacak şekilde tahrip olur.Yaşadığı yerdeki herkes,yangın sonrası yüzünden dolayı ondan korkar ve bir canavarmış gibi kaçmaya başlarlar.Kasabada istenmez hatta ona minnet borcundan dolayı yanına alıp bakan doktora bile hastalar gelip tedavi olmak istemez.Konu ve verilmek istenen mesaj güzel olsa da novella olmaması gereken bir kitaptı.Yani böyle bir konu 60-70 sayfaya sığarsa hızlandırılmış,geçiştirilmiş bir anlatıma sahip olurdu ki malesef bu sebepten sevemedim:(