Ben evime dönüyorum. Güle güle 1k insanları...Hayata Dair
Gerçekten yaşayabilmek mümkün mü? İçinden geldiği gibi davranabilmek... İnsanlar kendileri olmamak adına öyle bir savaş veriyor ki; ya planlı bir yaşlıya ya da anlık yaşayan bir çocuğa dönüşüyorlar. Kendin olmaya, olduğun gibi kalmaya çalıştıkça karşında hesap, kitap, test, ayar ve gösteriş peşindeki kuklalar beliriyor; bu güruh, uyum sağlamayanı çiğneyip tükürüyor.
Hayatta illa bir dert peşinde olman lazım; aşk, kariyer, para, cinsellik... Mutlak bir çıkarın olmalı. Bende arada canım sıkılınca sisteme uyum sağlar, sonra daha çok sıkılıp koşarak evime kaçarım. İnsanlar gerçekten çok sıkıcı.
Türkiye’nin Edebiyat şehri Kahramanmaraş
KAHRAMANMARAŞ ARTIK UNESCO DÜNYA EDEBİYAT ŞEHRİ
Canım memleketim, paylaşmasam olmazdı 🤎
Buz gibi karanlığın içinden sıyrıldığımda ,etrafımda olan ,kalan ne varsa gözlerimle seçmeye çalıştım .Ayaklarım kaynaşıp tek bi ayağa dönüşmeden önce nerde olduğumu anlamaya çalıştım.Gözlerim birbirinin içine girip tek gözle etrafımı izlediğim şu andan önce ne zaman ve nerde eskisi gibi gözlerimi çoğul eki ekleyerek kullanabiliyordum.Parnaklarım,ya parmaklarım,kollarım birleşince hepsi aynı yere sıkıca bağlanmış gemici düğümüne dönüşmeden önce nerde ve neyi ve nasıl hareket ettirebildigimi düşündüm .
Karanlık,ışık kör.Yavan.Dilim kuru.Nefesim donuk.Eğri bi yer.Altı da üstü de karmaşa .Sesler tok.Verilenler alınmış .Soğuk,eser,ayaz.Titreyerek ancak ısınabildigim bi yer.Işık yokun da uzağından ulaşmaya çalışıyor.
Yürüyemiyorum,kalkamıyorum bile .Burası neresi.Kimin içindeyim,kim benim içimde.Çoklardan teklere düşmüş bedenim.Ruhum,ya o nerde.Sessiz.Kulaklarım,kulağım bekliyor.Yamulmuş bi soba.Ateşi yok koru yok.kahverengi.masanın bacagı kırık.sandalye ayaksız .soba hem ateşsiz hem borusuz.Dumanı yok.Duman nerde,kor nerde,ateş nerde.
Örümcek yanımdan geçen.Uzansam .Uzanabilsem.Elim yok.Tutsam.Tutabilsem canım yok.
Bi şey duvardaki.Görsem.Görebilsem.Gözüm yok.Gözümde ferim yok.
Bi ses dışımda.Duysam.Duyabilsem.Kulagim yok.kulagimda sesim yok .
İçerde şimdi.korksam.korkabilsem .Ruhum yok.ruhumda içerdeki yok..
Budanmış sakallarimla birlikte ,saçsız başımın kenarından yavaş yavaş süzülen kan dudaklarıma değmeye başladı bile.
Kalkmaliyim .O gidince kalkıp ,bende gitmeliyim.Bu herşeyiyle körleşen beni yeniden iki ayak üstüne ,iki göz üstune ,iki kulak ,iki el ,iki ayak üstüne dikmek için gitmeliyim,tamamlayanıma gitmeliyim.Yarımı yarama katmak,yarama yarımdan bakmak için kalkmaliyim.o gidince
Karanlık ,kaybolması zor,belki uyuyunca,uyu hadi...
