Canım Tezer..:”)Edebiyat
“
Tezer Özlü, benim tanıdığım ilk kadın başkaldırıcıdır. Türkiye’de daha feminizmin sözü bile edilmezken ve bir Victoria ahlakının neredeyse okuryazarları bile kuşattığı 1950’li yılların sonunda, kadını cinselliğiyle tanımlayan bir çevreye başkaldırıp üstüne üstüne giden odur. Daha mini eteğin ucu bile görünmemişken, 1960 yılında, iyiden iyiye mini bir etekle Beyoğlu’na çıkışını anımsayanlar var mıdır, bilmiyorum, ama ben buna tanık olmuşumdur.”
(
Hilmi Yavuz)
Tezer Özlü, benim tanıdığım ilk kadın başkaldırıcıdır. Türkiye’de daha feminizmin sözü bile edilmezken ve bir Victoria ahlakının neredeyse okuryazarları bile kuşattığı 1950’li yılların sonunda, kadını cinselliğiyle tanımlayan bir çevreye başkaldırıp üstüne üstüne giden odur. Daha mini eteğin ucu bile görünmemişken, 1960 yılında, iyiden iyiye mini bir etekle Beyoğlu’na çıkışını anımsayanlar var mıdır, bilmiyorum, ama ben buna tanık olmuşumdur.”
(Hilmi Yavuz)
Elimden gelen bu kadar, yüreğimle, tüm sevgimle:)1000Kitap
Bundan sonra biraz da dostlar kahramanlık etsin. Ben elimden geleni yaptım ve bu hale geldim.
Küçük çocukların olduğu her yerde; çocuk parkında, Starbucks'da ya da anaokulunda arka planda övgü korosunu duyabilirsiniz: "Aferin oğlum," 'aferin kızım," "Harikasın canım." Çocuklarımızı takdir etmekle, harika çocuklara sahip olan harika bir ebeveyn olduğumuzu çevremize sergileyip bir süreliğine kendi özgüvenimizi yükseltebiliriz - fakat aslında çocuklarımızın benlik duygusu için faydalı bir şey yapmıyoruz.
Anne babamızdan farklı olmak için bunca çabalarken aslında hemen hemen aynı şeyi yapıyoruz çünkü tıpkı düşüncesizce eleştiren önceki kuşak gibi, düşüncesizce boş övgüler dağıtıyoruz, hepsi bu.
Şayet çocuğumuzu, onun dünyasını, neler hissettiğini düşünmekten kaçınmak için övgüleri peş peşe sıralıyorsak, tıpkı tenkit yağdırırken olduğu gibi aslında kayıtsızlığımızı ifade ediyoruzdur. Bu noktada baştaki soruya dönüyorum - çocuğun özgüvenini güçlendiren övgü değilse nedir? Psikanaliz eğitimimi tamamladıktan bir süre sonra, bu konuyu seksen yaşındaki Charlotte Stiglitz adlı bir kadınla konuşmuştum. Nobel ödüllü ekonomist Joseph Stiglitz'in an nesi olan Charlotte, uzun yıllardır kuzeybatı Indiana'da okuma dersi veriyordu. "Küçük bir çocuğu zaten yapıyor olması gereken şeyler için takdir etmem," dedi bana. "Gerçekten zor bir şey yaptığı zaman överim - oyuncağını paylaşmak veya sabır göstermek gibi. 'Teşekkür ederim' demenin de önemli olduğunu düşünüyorum." Acıkan bir çocuğa atıştırmalık bir şeyler vermekte geciktiğimde, yardım etmem gerektiği zaman sabırlı davrandıklarında teşekkür ederim. Ama oyun oynayan veya kitap okuyan bir çocuğa övgüler yağdırmam." Ne büyük ödüller, ne korkunç cezalar - Charlotte bunların yerine bir çocuğun ne yaptığına ve nasıl yaptığına odaklanıyordu.
Gözlerimi kapadığım zaman senin hayalini görüyorum...” diyorsun. Ah Aliye, ben gözlerim açıkken bile hep seni görüyorum