Giriş Yap
odsuz
@odsuz
Eyvallah...
Denizli
302 okur puanı
13 Oca 2020 tarihinde katıldı
Tanıdığın kimse takip etmiyor
Ortak okuduğunuz kitap bulunmuyor
Sabitlenmiş gönderi
durmak,ilerlemenin tek yoludur... beckett
Reklam
pabuç
aslında ben istememiştim.ilerleyen hayatımda istemediğim bi çok şey gibi istememiştim.Kaderle kederin etimolojik yapısının aynı köke dayandığını dil bilimi değil,bizzatihi kendi hayatım değişik vesilelerle hem öğretti,hem ezber ettirdi, ,hemde hiç unutturmadan yaşamıma izlerini kazıdı,kazıyor.. cumanın öğlesinde okunan selanın,hafta sonu tatili olmasına rağmen izin yapmayan gassalın yanındaki müezzininin ağzından bir gün sonra bana özelmiş gibi yeniden okunması o çocuk aklımla garibime gitmişti,aslında ben istememiştim. arabanın camından süzülen damlalarla beraber yaptığım yolculuğun tek arkadaşı beni son görüşe hazırlayan yine aynı damlalardı.karanlık degilsede en iyi hatırladığım damlaların da tek arkadaşının karanlık olduğuydu. ben orada,o anda,onun yanında çocuk olduğum için bulunamamıştım. orada,o anda ,onun yanında bulunamayışların cümlesinin içindeki nedenin ortasında çocuk kelimesinin bulunması da bundandı belkide.kendi çocukluğumu da sana emanet ettiğim için aynı arabada beraber izledik gözyaşlarımızı,sen çocuk gözyaşlarımı sildin ,ben kocaman iri gözlerinden boşalan gözyaşlarını sildim. hepsi toplanmıştı,pabuçların.gündüz selasını dinlediğim vaktin namazından çocuk ayaklarımla çıkarken avluda gördüğüm bütün pabuçların ,akşamında evimin kapısına toplanmış olmaları en azından dejavu değilsede kaderin biraz sonra sürükleyeceği ömürlük kederin nişanesi olmalıydı.camiden başka nerde kalabalık pabuçlar görsem, o günün pabuçları renkleri,desenleri,lastikleri,botları, iskarpinleriyle koşar gelirler , hafızamda zamanini bile unuttuğum,onu unuturken onlarca şeyi de unuttuğum ana dayanır.olaylar kaybolur,zamanlar kaybolur,esas kişiler bile kaybolur,eşyalar yaşamaya devam eder o anda içimde, meydana çıktıkları anda kalabalık olanları tekrardan ayırmaya mecbur hissederim kendimi sağliksız bir ruh hali içinde.ben istememiştim aslında. odanın ortasına boylu boyunca uzanan ,o zamanlar sadece hafta sonları evime gelince kullandığım ,sonraları ara ara koklamak için,şimdilerde ise kokusunu ancak hayal edebilmek için sarındığım kahverengi battaniyenin içinde kendimi değilde,o boylu boyunca uzanışı gördüğümde büyümeye başladım.ben istememiştim aslında. o boylu boyunca uzanışta kaybolan sadece zaman degildi,ya da an değildi,anla beraber çocukluğum,ilk gençliğim,şimdilik orta yaşlılığım(olgunluk yaşları mıydı),belki yaşarsam ihtiyarlığımdı.Boylu boyunca uzanan gittiğinden beri kaybedişlerimin sayısını da şeklini de unuttum.bazen bi kişiyi kaybetmek herşeyi kaybetmeye eşdeğerdir,yaşadıkça ve yokluğunu hissettikçe anlayabildiğiniz bi herseyi kaybetme halini tecrübe edersiniz.Ve zaman değişir,o boy başka bi boya,o uzanış başka bi uzanışa dönüşüŕ, dönüşür ve dönüştükçe nihayet kaybettiğiniz kişi başka bi kişi oluverir,ve ilk kayboluşta yaşadığınız kendi kayboluşunuzu,herşeyin kayboluşu halini kader, kederle size tekrar yaşatır. toprağın rengine ve toprağın kendine bulamaya hazırlandığınız aslında,aynı zamanda sizsinizdir.sizin çocukluk gözyaşlarınız,iyisiyle kötüsüyle ilk gençlik çatışmalarınız,ve yaşı olgunlaşanların ,belki birazda geçenlerin inatlarından ötürü meydana getirdikleri huzursuzluklarının toprağa bulanmaya hazırlanışıdır. zaman akar,uzar ,kısalır.artık "geçmiş "olan pek çok şeyde olduğu gibi,hatırlanan anıların sayısında bi azalma(,kötüler tabiki nerdeyse yok olur gider),anıların gözünüzde oluşturduğu berraklıkta bi fluluk,yüzden aşşa akan gözyaşlarında yok olmaya yakın bi eksilme,surat ifadesinde yüz kaslarının gergin seklinden tebessüme doğru bi geçiş yaşanmaya başlar,"geçmiş"geçmişte kalmaya başladığı zaman. sınanmalar kitabına dönüşen hayatların en büyük handikapı belkide,anı ilerletmekte zorlanmaktır.çakılıp kalınmak durumunun sebebi de yeni sınanmalara gözlerimizi kapatarak eskinin eksilmiş acılarını ve sınanmalarını tercih ediyor oluşumuzdur.yeniler çünkü,ilerleyene ve hafifleyene kadar ortaya çıkardığı acı hasabiyle kendimizi yine yeniden kaybetmemize neden olucaktır. acınızı yaşamayı hangi sebeple olursa olsun saklayarak sonraya havale etmek,ancak havale ettiginiz zamanın geldigini farkettiginizde ortaya çıkacak feci durumun sizi daha da derbeder bi hale sokmasindan başka bi şeye yaramayacaktır. kaderini yaşa,kederini yaşa...
bir kitabı okumaya başladı · 1ay

Okur takip önerileri

Merveee
@blnmyn1odsuz ile benzer
Demet
@annefrankodsuz ile benzer
Arzu
@Narkusuuodsuz ile benzer
Daha fazla göster
Beni,kendimin sahici olmadığına inandırmak mı istiyorsunuz?
Reklam
2
322
3.216 öğeden 1 ile 10 arasındakiler gösteriliyor.
©2022 · 1000Kitap Web Uygulaması · 2.26.42