can samati
@cansmti
2026 yılında çoğunlukla çağdaş yabancı/Türk edebiyatı okumayı planlıyorum.
İstanbul
15 okur puanı
Ocak 2026 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Ocak 2026 Raporu: Melankoli, Nobel ve Sarsıcı Bir "Çocukluk"
Ocak ayı okumalarım farklı coğrafyaların sert gerçeklerine ve insan ruhunun karanlık odalarına bir yolculuktu.
📊 Ayın Edebi Röntgeni
Bu ayki seçkimde kadın yazarların ezici bir üstünlüğü var (%75). Han Kang’dan Sally Rooney’e, Claire Keegan’dan Agatha Christie’ye kadar kalemine hayran olduğum kadınların sesleri yankılandı odada.
Ayrıca bu ayı kişisel "Melankoli Endeksi"me göre değerlendirirsem oldukça yüksek puanlı, "mutlu son"dan ziyade "gerçekçi son" arayan bir ay oldu. İrlanda’nın kasvetinden Güney Kore’nin tekinsizliğine, oradan da Cumhuriyet dönemi Anadolu’sunun hüznüne uzanan bir rota çizdim.
🏆 Ayın Favorisi: Tove Ditlevsen - Çocukluk
Kulenin en altında, en mütevazı görünen ama beni en derinden sarsan o ince kitap… Tove Ditlevsen’in Çocukluk’u, Ocak 2026’nın tartışmasız yıldızı oldu.
Kopenhag Üçlemesi’nin bu ilk halkası, sadeliğin ne kadar güçlü olabileceğinin kanıtı gibi. Tove’un o naif ama bir o kadar da keskin anlatımı, büyümenin sancılarını öyle duru bir dille anlatıyor ki, etkisinden çıkmak zor. Gösterişsiz, süssüz ama yumruk gibi bir metin. Eğer henüz tanışmadıysanız, bu yıl mutlaka Tove ile tanışın.
Geride Kalanların Hikâyesi
Peygamberin Şarkısı klasik distopyalardan biraz farklı bir yerden yakaladı beni. Bu kez çöküş hikayesini sistemi değiştirmeye çalışanlardan ya da kahramanlardan değil, geride kalmaya çalışanların gözünden okuyoruz. Baş karakter Eilish dört çocuğu olan bilimci bir kadın. Derdi dünyayı kurtarmak değil, evini bir arada tutmak. Roman tam burada etkiledi beni. Büyük politik kırılmalar önce haberlerde başlıyor, sonra sokağa iniyor ve en sonunda mutfağın içine kadar giriyor. Başta geçici gibi duran devlet uygulamaları, sorgulamalar ve kaybolmalar derken hayatın normali yavaş yavaş yer değiştiriyor.
Kitap büyük olaylardan çok, olayların insanların iç dünyasında yarattığı sessiz çöküşe değiniyor. Yıkıcı bir felaket hissi yok, ağır ağır çözülen bir düzen var. Eilish’in bekleyişleri, karar veremeyişleri ve çocuklarını koruma çabası üzerinden bir distopyanın nasıl sıradanlaştığını görüyorum. Okurken “bu olamaz” demekten çok, “bu zaten bir yerlerde oluyor” hissi geliyor ve rahatsızlık tam buradan çıkıyor.
Romanın en vurucu yanlarından biri de Eilish’in başlarda hala seçim yapabiliyor gibi durması. Gitmek mi kalmak mı, çocukları korumak için ne kadar ileri gitmek gerekir, hangisi abartı hangisi gerçek tehlike. O an için verdiği kararlar mantıklı görünüyor. Mesela en büyük oğlunun askere alınamayacak kadar küçük olduğunu söylemesi de buna dahil. Ona göre henüz o noktada değiller. Bu yüzden oğlunu ülke dışına göndermek konusunda çekinceleri var, belki işler düzelir diye düşünüyor. Okurken ben de aynı tuzağa düştüm daha vakit var hissine kapıldım.
Ama roman ilerledikçe bunun ne kadar kırılgan bir düşünce olduğu ortaya çıkıyor. Çok geçmeden oğlu isyancılara karışıyor ve sonunda sistem tarafından adeta siliniyor. Başta önemli gibi duran “askere alınamaz” detayı ilerleyen sayfalarda acı bir
Peygamberin Şarkısı klasik distopyalardan biraz farklı bir yerden yakaladı beni. Bu kez çöküş hikayesini sistemi değiştirmeye çalışanlardan ya da kahramanlardan değil, geride kalmaya çalışanların gözünden okuyoruz. Baş karakter Eilish dört çocuğu olan bilimci bir kadın. Derdi dünyayı kurtarmak değil, evini bir arada tutmak. Roman tam burada etkiledi beni. Büyük politik kırılmalar önce haberlerde başlıyor, sonra sokağa iniyor ve en sonunda mutfağın içine kadar giriyor. Başta geçici gibi duran devlet uygulamaları, sorgulamalar ve kaybolmalar derken hayatın normali yavaş yavaş yer değiştiriyor.
Kitap büyük olaylardan çok, olayların insanların iç dünyasında yarattığı sessiz çöküşe değiniyor. Yıkıcı bir felaket hissi yok, ağır ağır çözülen bir düzen var. Eilish’in bekleyişleri, karar veremeyişleri ve çocuklarını koruma çabası üzerinden bir distopyanın nasıl sıradanlaştığını görüyorum. Okurken “bu olamaz” demekten çok, “bu zaten bir yerlerde oluyor” hissi geliyor ve rahatsızlık tam buradan çıkıyor.
Romanın en vurucu yanlarından biri de Eilish’in başlarda hala seçim yapabiliyor gibi durması. Gitmek mi kalmak mı, çocukları korumak için ne kadar ileri gitmek gerekir, hangisi abartı hangisi gerçek tehlike. O an için verdiği kararlar mantıklı görünüyor. Mesela en büyük oğlunun askere alınamayacak kadar küçük olduğunu söylemesi de buna dahil. Ona göre henüz o noktada değiller. Bu yüzden oğlunu ülke dışına göndermek konusunda çekinceleri var, belki işler düzelir diye düşünüyor. Okurken ben de aynı tuzağa düştüm daha vakit var hissine kapıldım.
Ama roman ilerledikçe bunun ne kadar kırılgan bir düşünce olduğu ortaya çıkıyor. Çok geçmeden oğlu isyancılara karışıyor ve sonunda sistem tarafından adeta siliniyor. Başta önemli gibi duran “askere alınamaz” detayı ilerleyen sayfalarda acı bir
can samati
, bir kitap okuduPuan vermedi·264 syf.·
5 günde okudu
·Okunma: 30 Ocak 2026 14:17
·2026 11. kitabı
