can samati
@cansmti
2026 yılında çoğunlukla çağdaş yabancı/Türk edebiyatı okumayı planlıyorum.
İstanbul
15 okur puanı
Ocak 2026 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Geride Kalanların Hikâyesi
Peygamberin Şarkısı klasik distopyalardan biraz farklı bir yerden yakaladı beni. Bu kez çöküş hikayesini sistemi değiştirmeye çalışanlardan ya da kahramanlardan değil, geride kalmaya çalışanların gözünden okuyoruz. Baş karakter Eilish dört çocuğu olan bilimci bir kadın. Derdi dünyayı kurtarmak değil, evini bir arada tutmak. Roman tam burada etkiledi beni. Büyük politik kırılmalar önce haberlerde başlıyor, sonra sokağa iniyor ve en sonunda mutfağın içine kadar giriyor. Başta geçici gibi duran devlet uygulamaları, sorgulamalar ve kaybolmalar derken hayatın normali yavaş yavaş yer değiştiriyor.
Kitap büyük olaylardan çok, olayların insanların iç dünyasında yarattığı sessiz çöküşe değiniyor. Yıkıcı bir felaket hissi yok, ağır ağır çözülen bir düzen var. Eilish’in bekleyişleri, karar veremeyişleri ve çocuklarını koruma çabası üzerinden bir distopyanın nasıl sıradanlaştığını görüyorum. Okurken “bu olamaz” demekten çok, “bu zaten bir yerlerde oluyor” hissi geliyor ve rahatsızlık tam buradan çıkıyor.
Romanın en vurucu yanlarından biri de Eilish’in başlarda hala seçim yapabiliyor gibi durması. Gitmek mi kalmak mı, çocukları korumak için ne kadar ileri gitmek gerekir, hangisi abartı hangisi gerçek tehlike. O an için verdiği kararlar mantıklı görünüyor. Mesela en büyük oğlunun askere alınamayacak kadar küçük olduğunu söylemesi de buna dahil. Ona göre henüz o noktada değiller. Bu yüzden oğlunu ülke dışına göndermek konusunda çekinceleri var, belki işler düzelir diye düşünüyor. Okurken ben de aynı tuzağa düştüm daha vakit var hissine kapıldım.
Ama roman ilerledikçe bunun ne kadar kırılgan bir düşünce olduğu ortaya çıkıyor. Çok geçmeden oğlu isyancılara karışıyor ve sonunda sistem tarafından adeta siliniyor. Başta önemli gibi duran “askere alınamaz” detayı ilerleyen sayfalarda acı bir
Peygamberin Şarkısı klasik distopyalardan biraz farklı bir yerden yakaladı beni. Bu kez çöküş hikayesini sistemi değiştirmeye çalışanlardan ya da kahramanlardan değil, geride kalmaya çalışanların gözünden okuyoruz. Baş karakter Eilish dört çocuğu olan bilimci bir kadın. Derdi dünyayı kurtarmak değil, evini bir arada tutmak. Roman tam burada etkiledi beni. Büyük politik kırılmalar önce haberlerde başlıyor, sonra sokağa iniyor ve en sonunda mutfağın içine kadar giriyor. Başta geçici gibi duran devlet uygulamaları, sorgulamalar ve kaybolmalar derken hayatın normali yavaş yavaş yer değiştiriyor.
Kitap büyük olaylardan çok, olayların insanların iç dünyasında yarattığı sessiz çöküşe değiniyor. Yıkıcı bir felaket hissi yok, ağır ağır çözülen bir düzen var. Eilish’in bekleyişleri, karar veremeyişleri ve çocuklarını koruma çabası üzerinden bir distopyanın nasıl sıradanlaştığını görüyorum. Okurken “bu olamaz” demekten çok, “bu zaten bir yerlerde oluyor” hissi geliyor ve rahatsızlık tam buradan çıkıyor.
Romanın en vurucu yanlarından biri de Eilish’in başlarda hala seçim yapabiliyor gibi durması. Gitmek mi kalmak mı, çocukları korumak için ne kadar ileri gitmek gerekir, hangisi abartı hangisi gerçek tehlike. O an için verdiği kararlar mantıklı görünüyor. Mesela en büyük oğlunun askere alınamayacak kadar küçük olduğunu söylemesi de buna dahil. Ona göre henüz o noktada değiller. Bu yüzden oğlunu ülke dışına göndermek konusunda çekinceleri var, belki işler düzelir diye düşünüyor. Okurken ben de aynı tuzağa düştüm daha vakit var hissine kapıldım.
Ama roman ilerledikçe bunun ne kadar kırılgan bir düşünce olduğu ortaya çıkıyor. Çok geçmeden oğlu isyancılara karışıyor ve sonunda sistem tarafından adeta siliniyor. Başta önemli gibi duran “askere alınamaz” detayı ilerleyen sayfalarda acı birReklam
can samati
, bir kitap okuduPuan vermedi·264 syf.·
5 günde okudu
·Okunma: 30 Ocak 2026 14:17
·2026 11. kitabı
heyecanını yitirmiş ters köşeler
On Kişiydiler , edebiyat tarihçileri tarafından polisiye türünün temel kitaplarından biri olarak kabul ediliyor. İlgi çekici bir olay örgüsüne sahip olması ve giriş gelişme sonuç dengesini son derece net kurması, romanı bugün bile akıcı ve keyifle okunan bir metin haline getiriyor. 
Agatha Christie okuru daha ilk sayfalardan itibaren kapalı bir mekâna hapsederek ve merak duygusunu son ana kadar diri tutmayı başarıyor.
Ancak 2026 yılında bu romanı okuyorsanız ve daha önce onlarca ters köşeli film, dizi ve kitapla karşılaştıysanız, hikaye yer yer fazla basit gelebilir. Evet, hala ters köşe olabilirsiniz fakat Netflix’in beş sezonluk gizem dizileri ya da Nolan’ın bilimkurgu, gizem filmlerinden sonra bu sürpriz, sarsıcı olmaktan çok tanıdık bir etki yaratıyor.
Romanın merkezinde, birbirini tanımayan on kişinin gizemli bir davetle izole bir adaya çağrılması yer alıyor. Kısa süre içinde konuklar, geçmişte işledikleri fakat cezasız kalmış suçlarla yüzleşiyor. Ardından, bir çocuk tekerlemesine paralel biçimde, karakterler birer birer ortadan kayboluyor. On Kişiydiler, klasik “katil kim?” sorusunun ötesine geçerek suç, ceza ve adalet kavramlarını gerilim üzerinden tartışmaya açıyor.
Bununla birlikte roman, karakter derinliğinden çok kurgunun gücüne yaslanıyor. Karakterler çoğu zaman psikolojik olarak açılmadan hikayeden çıkıyor bu da onları insan olmaktan çok anlatının parçaları gibi hissettiriyor. Ahlaki sorgulama güçlü bir fikir olarak ortaya konsa da, derinleştirilmekten ziyade olay örgüsünün hızına feda ediliyor. Okur sürekli yönlendiriliyor ne düşüneceği ve ne hissedeceği büyük ölçüde önceden belirlenmiş hissi veriyor.
Gelecek dönem de yeni bir Agatha Christie kitabı okur muyum? emin değilim belki lise dönemi için ideal bir edebiyata giriş metni olarak görülebilir.
On Kişiydiler , edebiyat tarihçileri tarafından polisiye türünün temel kitaplarından biri olarak kabul ediliyor. İlgi çekici bir olay örgüsüne sahip olması ve giriş gelişme sonuç dengesini son derece net kurması, romanı bugün bile akıcı ve keyifle okunan bir metin haline getiriyor. Agatha Christie okuru daha ilk sayfalardan itibaren kapalı bir mekâna hapsederek ve merak duygusunu son ana kadar diri tutmayı başarıyor.
Ancak 2026 yılında bu romanı okuyorsanız ve daha önce onlarca ters köşeli film, dizi ve kitapla karşılaştıysanız, hikaye yer yer fazla basit gelebilir. Evet, hala ters köşe olabilirsiniz fakat Netflix’in beş sezonluk gizem dizileri ya da Nolan’ın bilimkurgu, gizem filmlerinden sonra bu sürpriz, sarsıcı olmaktan çok tanıdık bir etki yaratıyor.
Romanın merkezinde, birbirini tanımayan on kişinin gizemli bir davetle izole bir adaya çağrılması yer alıyor. Kısa süre içinde konuklar, geçmişte işledikleri fakat cezasız kalmış suçlarla yüzleşiyor. Ardından, bir çocuk tekerlemesine paralel biçimde, karakterler birer birer ortadan kayboluyor. On Kişiydiler, klasik “katil kim?” sorusunun ötesine geçerek suç, ceza ve adalet kavramlarını gerilim üzerinden tartışmaya açıyor.
Bununla birlikte roman, karakter derinliğinden çok kurgunun gücüne yaslanıyor. Karakterler çoğu zaman psikolojik olarak açılmadan hikayeden çıkıyor bu da onları insan olmaktan çok anlatının parçaları gibi hissettiriyor. Ahlaki sorgulama güçlü bir fikir olarak ortaya konsa da, derinleştirilmekten ziyade olay örgüsünün hızına feda ediliyor. Okur sürekli yönlendiriliyor ne düşüneceği ve ne hissedeceği büyük ölçüde önceden belirlenmiş hissi veriyor.
Gelecek dönem de yeni bir Agatha Christie kitabı okur muyum? emin değilim belki lise dönemi için ideal bir edebiyata giriş metni olarak görülebilir.yaşamak fazla karmaşık
Romanı farklı yaşlardan ve eğitim seviyelerinden oluşan beş kişilik bir grupla okuduk. Doğal olarak herkesin romana temas ettiği yer farklıydı. Bazılarımız romanın sonlarına doğru duygusal olarak oldukça etkilendi hatta ağlamaklı oldular. Buradan yola çıkarak şunu rahatlıkla söyleyebiliriz yaklaşık yüz yıl önce yazılmış bir metin, bugün hala okurda güçlü bir duygu uyandırabiliyorsa, belli bir geçerliliği koruyor demektir. Bu yönüyle 
Acımak Türk romancılığı adına bir kilometre taşı olarak görülmeyi ve okunmayı hak ediyor diyebiliriz. Belki de lise dönemindekiler için çok daha uygun.
Ancak 2026 yılında bu romanı okuyorsanız ve daha önce çok sayıda roman, dizi ve filmle haşır neşir olduysanız, eserin temel meselesi size fazlasıyla tanıdık, hatta basit gelebilir. Özellikle Yeşilçam filmlerinde sıkça karşımıza çıkan “geç fark edilen hakikat”, “yanlış anlaşılan baba” ve “pişmanlık” temalarıyla ciddi bir benzerlik taşıyor.
Acımak , ilk bakışta bir baba kız hikayesi gibi görünse de aslında yargılamaya ne kadar hevesli olduğumuzu yüzümüze vuran bir roman. 
Reşat Nuri Güntekin bu metinde özellikle “haklı olma” duygusunu hedef alıyor. Zehra’nın babasına duyduğu öfke, yalnızca kişisel bir kırgınlık değil dinlemeden, anlamaya çalışmadan hüküm vermenin sembolü haline geliyor. Okur, Zehra’nın yargılarının ne kadar sağlam göründüğünü ama aynı zamanda ne kadar eksik bilgiye dayandığını adım adım fark ediyor.
Romanda asıl sorgulanan şey merhametin kendisi. Reşat Nuri’ye göre acımak, her zaman erdemli bir duygu değil çoğu zaman güçsüzlüğe yukarıdan bakan bir tavır. Zehra’nın adalet anlayışı, merhametten uzaklaştıkça sertleşiyor ve bu sertlik onu ahlaken üstün kılmak yerine yalnızlaştırıyor. Roman, geçmişi bilmeden kurulan her cümlenin telafisi zor bir mesafe yarattığını hissettiriyor. Geç kalmış
Acımak Türk romancılığı adına bir kilometre taşı olarak görülmeyi ve okunmayı hak ediyor diyebiliriz. Belki de lise dönemindekiler için çok daha uygun.
Ancak 2026 yılında bu romanı okuyorsanız ve daha önce çok sayıda roman, dizi ve filmle haşır neşir olduysanız, eserin temel meselesi size fazlasıyla tanıdık, hatta basit gelebilir. Özellikle Yeşilçam filmlerinde sıkça karşımıza çıkan “geç fark edilen hakikat”, “yanlış anlaşılan baba” ve “pişmanlık” temalarıyla ciddi bir benzerlik taşıyor.
Acımak , ilk bakışta bir baba kız hikayesi gibi görünse de aslında yargılamaya ne kadar hevesli olduğumuzu yüzümüze vuran bir roman. Reşat Nuri Güntekin bu metinde özellikle “haklı olma” duygusunu hedef alıyor. Zehra’nın babasına duyduğu öfke, yalnızca kişisel bir kırgınlık değil dinlemeden, anlamaya çalışmadan hüküm vermenin sembolü haline geliyor. Okur, Zehra’nın yargılarının ne kadar sağlam göründüğünü ama aynı zamanda ne kadar eksik bilgiye dayandığını adım adım fark ediyor.
Romanda asıl sorgulanan şey merhametin kendisi. Reşat Nuri’ye göre acımak, her zaman erdemli bir duygu değil çoğu zaman güçsüzlüğe yukarıdan bakan bir tavır. Zehra’nın adalet anlayışı, merhametten uzaklaştıkça sertleşiyor ve bu sertlik onu ahlaken üstün kılmak yerine yalnızlaştırıyor. Roman, geçmişi bilmeden kurulan her cümlenin telafisi zor bir mesafe yarattığını hissettiriyor. Geç kalmış