Bir gece vakti, Dikenlidüzü'nde, Değirmenoluk Köyü'nde yürümüşüm, çakırdikenliği benim de bacaklarımı parçalamış. Kafamı göğe kaldırmışım, dünya benim bildiğimden küçük; benim bildiğimden büyükmüş.
Memed bir şeyleri fark ettikçe, ben çoktan bildiklerimle (!) tekrar tanışmışım.
Ne iyi insanlar varmış şu yeryüzünde, ne zalim insanlar varmış şu yeryüzünde. Topal iz sürdükçe, Recep Çavuş ölüme yaklaşıp dünyayı bir başka güzellikte gördükçe; birçokları yarım, nedensizce göçüp gittikçe anladım. Pek yabancıydı başta, ancak birkaç nesil öncemin gerçeğiyle karşılaştım.