“ yaşantımı bir müzik parçası olarak düşünüyorum. Her zaman güzel ve iyi değildi ama yine de bir biçimi ve ezgisi vardı. Ama artık uzun bir süredir, yaşantım bir orkestra parçası olmaktan çıktı,tek bir nota haline geldi. Değişmez bir nota: Üzüntü. ”
Hemen konuya gireyim pek beğenemedim Büyük bir beklentiyle okumaya giriştim fakat zor bitirdim üstelik kazanım sağlayamadan . Kitabı okurken hissettiğim şey büyük bir erkeğin ergen bir erkeğe verdiği nasihatlara kulak misafiri olduğumdu . Puanım 2
Bir çocuğun kapılabileceği en müthiş korku, sevilmemek korkusudur, reddedilmek, cehennem korkusudur. Sanırım, dünyada herkes reddedilmeyi çok az tatmıştır. Reddedilmek, öfke doğurur. Öfke, öç alma duygusunu, öç alma da suçu getirir işte, insanlığın öyküsü budur.