esra
@carnival
lisans
13 Şubat
35 okur puanı
Ekim 2020 tarihinde katıldı
" spoiler içerir. "
En doğru yönetim insanın vahşi arzularına ket vurduğu akla dayalı, kişisel hırslardan uzak çoğunluğun seçtiği zeki birinin yönetimidir. Günümüzde balta girmemiş ormanlarda yaşadığını varsaydığımız vahşi kabilelerden hiçbir farkımız yok aslında. İnsanı vahsileştiren korkuları ve hayatta kalma arzusu ve çabası. Biz medeniyetle, yasalarla ve çoğunluğun isteğiyle bir güven alanı içine girmiş bulunmaktayız kitapta da cennet gibi bir adada mahsur kalan Britanyalı çocukların başta güllük gülistanlık sürüp giden hayatlarının korku ve güvensizlikle nasıl yıkıldığı çok heyecanlı bir şekilde anlatılıyor.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kütüphaneye gitmek fırsatı bulduğum ve de kalın kalın kitaplara sardığım bir dönemde elime aldım ve çok hızlı bir şekilde bitirebildim. Van Gogh un hayatını romanlaştırarak anlatmış çok beğenerek okuduğum bir kitap. Betimlemeler renkler o kadar canlıydı ki ne zaman güneşe baksam ya da renklerin cümbüş olduğu bir yerde manzaraya dalsam aklıma Van Gogh gelir, yazarın kurduğu cümleler tam olarak aklımda kalmasa da onu okuduğum anları hatırlarım. O kadar çok yer o kadar çok duygu var ki ve kitap öyle güzel akıyor ki bayıldım ben.
Zaten Van Gogh a karşı ayrı bir ilgim de vardı. Ne zaman bir işe başladığımda çok geç kaldım desem aklıma Van Gogh gelir. Resime geç başlaması dünyadan erken ayrılması.. coşkulu ve konsantre edilmiş o kısacık ve coşkulu hayatı yaşadığı dönem boyunca sanatına karsi duyulan ilgisizlik ve her şeye rağmen yaşadığı umutsuz ve dolu dolu hayatı.
Evdeki kitaplarımın sonuna gelmiş ve de kütüphaneden uzak şehir dışında bir yerde yaşadığımiz için bu kitabı biraz can sıkıntısından kurtulmak ve kafamı dağıtmak istediğim için okudum . Normalde kitap okurken klasikler dışındaki kitapları pek tercih etmezdim ama bu kitabı okudum. Didaktik bir kitap. İslam'ın öğretileri benimsetmeye çalışan bir yanı var bir de kıtabin kurgusal yönü var. Ama bu ikisi bana pek iyi kaynaşmış gibi gelmedi.Ve bu yüzden diyalogları pek başarılı bulmadım ama iyi niyetli güzel bir kitapti benim için.
insanlarla uzun süreli, bilinçli olarak iletişimi kesip melankolik bir havaya bürünmüş ve de bu halimi yalnızlığa yormayan bir bilmezlik içindeyken bu kitabı pek de yakın olmadığımız bir sınıf arkadaşım bana verdi. Biri size olağan akışa ters bir şekilde yaklaştığında ya da bir başka baktığında ilanı aşk eder ya da hiç hoşunuza gitmeyecek bir şey söyleyecekmiş gibi gelir. Yani benim tecrübelerim bu tarz duygusal yakınlıklari nefret ya da aşkla bağdaştırmıştı ama o günden sonra samimiyeti de ekledi. Samimiyet uzun süreli bir his olamıyor en yakın dostlar olmadık ama bir noktada bana dokunmuştu. Kitabın içeriği de tıpkı bana gelişi gibi insana çok şey katacak şeylerle dolu. Hayatımiz modernleştikce yalnızlaştı. Biz bu devrin insanları yalnızlıkla yaşamayı yeni yeni öğreniyoruz belki de öğrenemiyoruz sarpa da sarıyor olabilir her şey. İste bu bağlamda yalnızlık ve melankoli temalı yapıtlar bana yepyeni bir çağı başlatacak olan ortamı inceledikleri için çok kıymetli ve öğretici geliyor.
Birkaç aydır Ahmet Cemil gibi hayal kırıklarımın altında kalmanın ezici hissinden sıyrılmak için duvara boş boş bakmak dışında bir şeyler yapma isteğiyle aldım bu kitabı elime. Lisedeyken almıştım başlamıştım ama yarım bırakmıştım. Bu sefer bırakmadım. Kitabın yorucu üslubuna rağmen bırakamadım. Çünkü bir şeyler değişmiş bir şeyleri anlamaya başlamışım. Şimdi dedim her şey sarpa sardı sevdiğine tutunacak Ahmet Cemil. Ama hayır. Gerçek hayatta böyle olmaz, bir kere düşmeye başladı mı dibi gelmez. Hayaller konusunda şüpheye düştüm. Ben de aklı bir karış havadaydım Cemil gibi. Ne kadar yukarıdaysan o kadar büyük bir düşüş ve sonra kalkmaya gücü olsa bile hevesi kalmaz insanın. Sertçe düşmedikçe demek pek kolay değil ama şöyle olmalı: insanın karnını doyurmak ,başını bir yere sokmak vd yalnızlığını silecek bir iki insan dışında pek de bir hayali olmamalı. Nihilist değilim asla. Azla yetinen mutlu olur felsefesine de girmek istemem. Azla yetinmek meziyet değil, hiçbir şeyi az görmemek bir meziyet. İşte şan, şöhret, elmaslar, konaklar hepsi bomboş seylermiş. İnsan huzuru aramalı, bir işe yaramalı ve eline yüzüne bulaştırmadan yaşamayı, çekip gidebilmeli..
