Mutlak bir ümitsizliğe düşmek istedim. Belki tam düştükten sonra çıkmak kolay olurdu. Fakat, bütün bu düşündüklerimin, kelimelerden ibaret olduğunu biliyordum.
Hərhansı birinin üzüntüsünə aciyabiləcək qədər normal insan olaraq görmürəm özümü. Bura yazdığım o qədər şey də özümdən qaçmaq üçündür. İşə gedərkən gördüyüm şahidlik etdiyim o qədər şey, o qədər insan, o qədər nəm nələr artıq yaşamaqdan başqa heçbir işimə yaramır. Əvvəl çox şey düşünürdüm indi isə Qaraqana qarşı acıqlayam. Ümumiyyətlə Qaraqan dinləyə bilmirəm, mahnılarında biraz bayağılıq hiss edirəm. Nəysə məsələ bu deyil. Ortaq cəhətimiz cəmiyyətimizdir. Özümü qaraqanla müqaisə də etmirəm. Çox şeydə məndən təcrübəli olduğunu da bilirəm, olmadığını da.
İçim çölüm kibir qaynayır. İnsanların məni ciddiyə almağı məni təhqir etmiş təsüratı doğurur içimdə. İnsanların məni ciddiyə almaması da həmçinin. Nihatı formalaşdırıb cəmiyyətə buraxmadan əvvəl çox şeylər edilib. Çox şey yolunda deyil.
Xoşbəxt gülən insanlar görəndə sıxılıram, əvvəl elə bilirdim paxıllıq edirəm, qisqanıram insanları, kibir qaynayıram. İndi isə hər şey İsmet Özel'in bu sətirləri kimidir:
Ölüme ölümlülüğü yakıştırmam için
Cesetlerle bezedim güzel olan her şeyi
Siz cəsətsiniz, mən cəsədəm. Acılarla yaşaya bilməyəcək qədər duygusalliğa boğuluram. Əvvəlki yazdığım bütün şeyləri oxuyanda ürəyim bulanır. İyrənirəm özümdən. Bugün səhər işə gələndə düşündüm ki, özümü sevməmişəm. Özümü sevməliyəm. Məni daha yaxşı anlayacaq insanla da danışanda haqlı olmasına dayana bilmirəm, bulud çökür üzərimə. Bəlkə göylər bu torpağa sevgisindən söhbət açır? Yox, buludun heç xəbəri yoxdur torpaqdan. Mövcud prosesin bir parçasıdır bütün bunlar. Mənasızdır. Bunu təkcə mən düşünmüdəm təbii ki! Hərkəs bunalım yaşayır. Hərkəs bütün bu sıxıntılardan keçir. Üzüldüyüm şey isə hərkəsin mən olmamasıdır.
Bugün işə gələrkənki hadisəni hərgün yaşayıram. Bundan danışmaq istəyirəm. Amma yenə də əsas mövzunu es keçirəm, keçəcəm.
Hərhansı birinin üzüntüsünə aciyabiləcək qədər normal insan olaraq görmürəm özümü. Bura yazdığım o qədər şey də özümdən qaçmaq üçündür. İşə gedərkən gördüyüm şahidlik etdiyim o qədər şey, o qədər insan, o qədər nəm nələr artıq yaşamaqdan başqa heçbir işimə yaramır. Əvvəl çox şey düşünürdüm indi isə Qaraqana qarşı acıqlayam. Ümumiyyətlə Qaraqan dinləyə bilmirəm, mahnılarında biraz bayağılıq hiss edirəm. Nəysə məsələ bu deyil. Ortaq cəhətimiz cəmiyyətimizdir. Özümü qaraqanla müqaisə də etmirəm. Çox şeydə məndən təcrübəli olduğunu da bilirəm, olmadığını da.
İçim çölüm kibir qaynayır. İnsanların məni ciddiyə almağı məni təhqir etmiş təsüratı doğurur içimdə. İnsanların məni ciddiyə almaması da həmçinin. Nihatı formalaşdırıb cəmiyyətə buraxmadan əvvəl çox şeylər edilib. Çox şey yolunda deyil.
Xoşbəxt gülən insanlar görəndə sıxılıram, əvvəl elə bilirdim paxıllıq edirəm, qisqanıram insanları, kibir qaynayıram. İndi isə hər şey İsmet Özel'in bu sətirləri kimidir:
Ölüme ölümlülüğü yakıştırmam için
Cesetlerle bezedim güzel olan her şeyi
Siz cəsətsiniz, mən cəsədəm. Acılarla yaşaya bilməyəcək qədər duygusalliğa boğuluram. Əvvəlki yazdığım bütün şeyləri oxuyanda ürəyim bulanır. İyrənirəm özümdən. Bugün səhər işə gələndə düşündüm ki, özümü sevməmişəm. Özümü sevməliyəm. Məni daha yaxşı anlayacaq insanla da danışanda haqlı olmasına dayana bilmirəm, bulud çökür üzərimə. Bəlkə göylər bu torpağa sevgisindən söhbət açır? Yox, buludun heç xəbəri yoxdur torpaqdan. Mövcud prosesin bir parçasıdır bütün bunlar. Mənasızdır. Bunu təkcə mən düşünmüdəm təbii ki! Hərkəs bunalım yaşayır. Hərkəs bütün bu sıxıntılardan keçir. Üzüldüyüm şey isə hərkəsin mən olmamasıdır.
Bugün işə gələrkənki hadisəni hərgün yaşayıram. Bundan danışmaq istəyirəm. Amma yenə də əsas mövzunu es keçirəm, keçəcəm.