Tarih tekerrür mü ediyor ??1000Kitap
Bu seriye olan tutkum ve bağlılığım.. Okumak gibi değil de tamamen zihinde canlandırmak gibiydi. Öyle keyif verdi öyle mutlu etti beni.
Konusunu ele alacak olursak; Ölümlüler diyarında yaşayan bir prensesimiz var Sehaphine, kendisi prenses olmasına rağmen asla öyle bir muamele görerek büyütülmüyor ve herkesten saklanıyor varlığı. Yıllarca tek bir görevi yerine getirmek için eğitimler alıyor, bir suikastçı olarak yetiştiriliyor. Sunulması gereken yerine getirmesi gereken bir görevi var. Ölüm ilkeli Nyktos’u öldürmek ve kendi diyarınında yayılmaya başlayan çürümeyi durdurmak. Nyktos’u öldürmenin yüzyıllar önce yapılan bir anlaşmanın sonuçlarını ortadan kaldıracağını düşünüyorlardır. Nyktos’a sunulacağını vakit geldiğinde gerekli ritüeller yapılır ama hiç bir şey onların istediği gibi olmaz. Nyktos kendisine bir konsort istemediğini söyler ve onu geri çevirir. Sonrasın da bir çok gizemli ölüm yaşanmaya başlar meraklı kızımız kendini tutamaz ve her olayda kendini orada bulur, Nyktos’la yolları bir çok kez kesişir, aralarında zamanla bir bağ oluşmaya başlar. Nyktos kendini asla açık etmiyor bu arada tabi. Seraphine’in başına gelen çok kötü bir durumda ortaya çıkar ve her şey ortaya döküldü sanırız ama hayır. Seraphine’i kendi dıyarına götürmek üzere ölümlüler diyarından ayrılırlar.
İşler orada daha da karmaşıklaşır. Seraphine’nin aslında neden ona sunulduğu, Seraphine’ nin içindeki hayat kıvılcımı ve ikisinin arasında ki o sonsuz bağın sebeb olacağı bir çok tat kaçırıcı olay.
Yazarımız her kitabında yaptığı gibi bunda da en son sayfaya bir bomba bırakıyor ve gidiyor. Kendisine teşekkür ediyoruz.
Şunu da belirtmek de fayda var Ten ve Ateş serisi Kül ve Kandan serisinin devamıdır. Fakat Cas ve Popy’nin hikayesinin devamını değil onların ataların hikayesi okuyoruz. Onların
Edqar Allan Poe əslində bizə dedektiv hekayəsinin necə yazılmasının dərsini verib, amma bunu o qədər ağıllı edib ki, biz hələ də onun tələsi içindəyik.
Nədən danışıram? Gəlin başdan.
Paris, səhər tezdən anasını öldürmüş kimi qışqırıqlar... İki qadın parçalanmış vəziyyətdə tapılır. Otaq bağlıdır, şübhəli yoxdur, heç bir məntiqi izahat uyğun gəlmir. Polis çaş-baş qalıb. Və sonra səhnəyə Dupin çıxır – yorğanının altında oturan, gecələr düşünən, başqalarının qaçırdığı təfərrüatları görən bu qəribə adam.
Mənim baxış bucağımdan bu hekayə üç şeyi mükəmməl göstərir:
Birincisi, deduksiya bir idman növüdür. Poe Dupin vasitəsilə deyir ki, ağıllı olmaq kifayət deyil – sən rəqibinin (yaxud cinayətkarın) fikirləşdiyi kimi fikirləşməyi bacarmalısan. Məhz buna görə Dupin polis prefektini “dar düşüncəli” adlandırır. Prefekt o qədər “qapalı otaq” stereotipinə öyrəşib ki, ağlına da gətirmir – bəlkə cinayətkar otağa heç girməyib? Bəlkə o, divar, pəncərə, qapı kimi anlayışları alt-üst edən bir varlıqdır?
İkincisi, həll yolu demək olar ki, komikdir – oranqutan. Bəli, meymun. İlk oxuyanda mən də düşündüm: “Nə? Bütün bu atmosfer, bu qan, bu qorxu – bir heyvan üzündən?” Amma Poenun dəhşəti məhz burdadır: insan ağlı ən qeyri-insani şiddəti belə izah etməyə çalışanda, bəzən ən sadə, ən heyvani həqiqəti görmür. Qatil meymun olduğu üçün hekayə zəifləmir, əksinə, güclənir – çünki Poe bizə göstərir ki, cinayət o qədər dərin sirr deyil, sadəcə biz mürəkkəb düşünməyə öyrəşmişik.
Üçüncüsü, məncə hekayənin əsl qəhrəmanı Dupin deyil, oxucudur. Poe bizi hər addımda yanıldır. Biz də polis kimi düşünürük: “Bunu ancaq dəli edə bilər”, “Bunu ancaq qaçaq məhbus edə bilər”. Dupin isə sakitcə jurnalda bir sətri oxuyur – “çox qəribə səs, qətiyyən insan səsi deyil” – və bunu təhlil edir. Məni ən çox heyran
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Yapılan zekasız, mantıksız, aptalca planlar ve karşılıklar sonrasında düşman safına geçmeme çok az kala toparladılar sağolsunlar -_- Poppy’nin sürekli, şimdi hepinizi dümdüz edicem diyip diyip geri çekilmesi ve her seferinde birine bir şey olması çok sinir bozucuydu. Son karşılaşmada ayrılışı tamamlayacağı bariz olsa da insan sinir oluyor. Kitap biraz geçiş gibiydi. Asıl olaylar belli ki bundan sonra gelecek.
Ayrıca birleşme olayı hiç hoşuma gitmedi.. Sonrasındaki, aramızdaki farklı ve tuhaf sevgi mevzusunu da sevmedim. Poppy ve cas aşkı ben de sekteye uğradı. Umarım yazar bunu devam ettirmiyordur yoksa okuma şevkim kaçıyor.
Ben bu seriye bayılıyorum maalesef. Yani artık bu evrende geçen JLA kitaplarını düşünerek puanlama aşamasını çoktan geçtim. Dünyanın en kötü kitabı da olsa 5 puan verirdim. Yine de adil bir yorum yapmaya çalışacağım. Bu kitabı çok uzun zamandır erteliyordum çünkü hem devamının çıkmasına bir süre daha var hem de bu kitap ilk kitabın, yani Kan ve Külden'in, Casteel'in bakış açısından anlatılmış hali. Bunu biraz geç öğrendim. Biraz da okuma isteğimi azalttı açıkçası. Çift POV olan kitaplara bayılıyorum kesinlikle ama ayrı ayrı iki kitap olması haliyle insanın hevesini biraz azaltabiliyor. Yine de her türlü okuyacaktım elbette. Bu seriyi yarım bırakmam mümkün değil. Sadece biraz gecikmeli oldu. İşin beklemediğim yanı ise buna rağmen kitabı bu kadar sevmemdi. Tabii ki yazarın bu kitabı yapmasında bir amaç var, rastgele yazılmış değil. Spoiler olmasın diye çok açıklayamam elbette ama Casteel anılarını anlatıyor ve ara ara da şimdiki zamana dönüyor. Anıları Cas'in bakış açısından okumak ve böylece ilk kitabı da hatırlamak güzeldi. Yıllar önce okuduğum zamanlar geldi aklıma. Güncel zamana döndüğü kısa bölümleri de sohbet dışında pek bir şey gerçekleşmiyor olmasına rağmen sevdim. Kitabın sonuna gelecek olursak... Bir JLA kitabının nasıl bittiğini unutmuşum. Çok güzel bir hatırlatma oldu. Yani kadın o son kısımda ne yapıyor ediyor beni kendine bağlıyor. Serinin diğer kitaplarına kıyasla çok büyük ve şok edici bir olay olmasa da yine de 'yazarın kim olduğunu hatırlayın' niteliğinde bir son yazmış. Benim en sevdiğim serilerden biri olduğu için ben daha taraflı bir puanlama yapıyorum ancak içerdiği bazı sahnelerle veya uzunluğuyla herkesin seveceği bir seri olmayabilir. Yine de hep en sevdiklerimden biri olarak kalacağı kesin.
"Yeraltı adamı" X ekzistensial böhran keçirir. Həyatda çaş-baş qalıb, nə istədiyini bilmir. Çox, çox kompleksli, hərdəmxəyal, sərsəm, cəsarətsiz, qorxaq, yeri gəldikcə qəddar, ətrafına nifrət qusan, kasıblığından utanan, aşırı sentimental, daim peşman biridir. Bütün bunlarla bərabər o ağlaya bilir, özü haqqında etiraflar edə bilir, içində mərhəmət hələ də sönməyib. Beynindəki xaotik düşüncələr və zehnində yaratdığı cəhənnəm isə limitsiz görünür, sərhədi yoxdur, daimidir. "Əgər bu obraz mən olsaydım, öz başıma bir güllə çaxardım" cümləsini asanlıqla deyə bilərik. Amma Dostoyevski obrazı qəsdən "öldürmür", onu həyat adlı cəhənnəmlə cəzalandırır. Mənə elə gəlir ki, ədəbiyyat dünyasında intihar edən obrazlara qarşı bir cavabdır "yeraltı adamı". Ona görə ki, var olduğumuz zamanda bütün duyğu və düşüncələrimiz gerçəklik meyarı qazana bilər. Yoxuqsa, hər şey də yox olur. Və bu cür zalım həyatı yaşamaq da, bir növ, cəsarət istəyir. Buradan belə bir sual da çıxara bilərik: əzablara dözməyərək intihar edənlər daha cəsarətlidir, yoxsa bu əzabları çəkərək yaşayanlar?
Əsəri oxuduqca insanın qaşları çatılır. Qəhrəmanın daxili monoloqu insanda qarışıq hisslər - təəssüf, üzüntü, hiddət, qəzəb, həyəcan, tərəddüd doğurur.
Dostoyevski oxuyanlar üslubuna, onsuz da, bələddir; obrazlarının ən qaranlıq tərəflərinin, insanların qarşılamaqdan qorxduğu gerçək sifətlərin axtarışını aparır.
Narahat ruha sahib qəhrəmanın insanlarla münasibətinin qarma-qarışıq olması əsərdəki gərginliyi iki qata çıxarır. Uşaqlıq, yeniyetməlik, gənclik çağlarında aldığı psixoloji, mənəvi travmalar qəhrəmanı daha qəddar edir və bizim əlimizdə onu qınamaq, mühakimə etmək üçün səbəb qalmır. Ya da heç, bəlkə də, ona travma da yaşadan olmamışdı, qəhrəman özü bütün bunları daxili dünyasında yaratmış, bütün
“Sen O’sun.”
Hiçbir şey söylemedi.
“Adın Hawke Flynn değil. Sen O’sun! Sen Karanlık Olan’sın.”
“Casteel veya Cas adını tercih ederim.”
