Rü
@catanic
en azından burada kendimim
Eğer birimizin bir kıymeti varsa, o da diğerinin ona verdiği değerdir... aşk muhakkak derin bir dostlukla başlar.
İki hasta kadar birbirine yakın hiç kimse yoktur.
Sayfa 128
Doğada şöyle bir karışma da görülür: Ressamlardan öğreniyoruz ki ağlarken ve gülerken yüzümüzde beliren çizgiler ve hareketler aynıymış. Gerçekten, resim henüz bitmeden bakacak olursanız çehre ağlayacak mı, gülecek mi bilemezsiniz. Daha da garibi var: Gülme son sınırına varınca gözyaşlarıyla karışır.
Zavallı insan, dertlerin sana az mı geliyor ki yeni yeni dertler uyduruyorsun kendine. Halin pek mi iyi ki kendi kendini kötülemeye özeniyorsun. Niçin yeni çirkinlikler yaratmak için çaba harcıyorsun? Etrafında zaten o kadar çirkinlikler var ki! O kadar rahat mısın ki rahatın sana batıyor? Doğanın seni zorladığı bütün faydalı işleri yapıp bitirdin de, işsiz güçsüz kaldığın için mi kendine yeni uğraşlar çıkarıyorsun?
Venüs'ün bize verdiği şey sonunda bir boşalma hazzı değil mi? Tıpkı doğanın, başka taraflarımızın boşalmasına kattığı haz gibi... Bu haz, ölçüsüzlük yahut hayâsızlık yüzünden kötülük haline geliyor.