Sirius
@catesmart
心の平和
･ ｡
☆∴｡ *
･ﾟ*｡･
･ *ﾟ｡ *
･ ﾟ*｡･ﾟ｡
☆ﾟ･｡°*. ﾟ
* ﾟ｡·*･｡ ﾟ*
ﾟ *.｡☆｡ ･
* ☆ ｡･ﾟ*.｡
*
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Bu kitabı okurken fark ettiğim ilk şey şuydu:
Aslında dikkatimi kaybettiğimi sanmıyordum… ta ki ne kadar dağılmış yaşadığımı yüzüme vurana kadar.
Çalınan Dikkat, “odaklanamıyoruz çünkü iradesiziz” gibi yüzeysel bir açıklamayı kökünden reddediyor. Johann Hari, dikkatin bireysel bir sorun değil; sistematik olarak elimizden alınan bir şey olduğunu söylüyor. Ve bunu söylerken suçlamıyor, utandırmıyor. Aksine: rahatlatıyor. Çünkü mesele “sen yeterince güçlü değilsin” değil, “sen yalnız değilsin”.
Kitap boyunca şunu net bir şekilde hissediyorsun:
Sorun sadece telefonlar, sosyal medya ya da ekranlar değil.
Sorun; hız, baskı, sürekli uyarılma hâli, üretkenlik takıntısı ve durmaya izin vermeyen modern hayat.
Hari, bilimsel araştırmaları, uzman görüşlerini ve kendi deneyimini öyle akıcı bir şekilde harmanlıyor ki kitap bir araştırma metni gibi değil, uyanış yolculuğu gibi ilerliyor. Sayfalar ilerledikçe kendimi şu soruyu sorarken buldum:
Ben ne zamandır gerçekten bir şeye tam olarak dikkat veriyorum?
En çarpıcı yanlardan biri şu fikirdi:
Dikkat, sadece bireysel başarı için değil; anlamlı bir hayat için gerekli.
Sevdiğimiz insanlara, yaptığımız işe, hatta kendimize bile ancak dikkat verebildiğimiz ölçüde bağlanabiliyoruz. Dikkat gidince bağ da gidiyor. Derinlik gidince yüzeysellik kalıyor.
Kitap bana şunu hatırlattı:
Yavaşlamak tembellik değil.
Odaklanmak lüks değil.
Sıkılmak bile bazen iyileştirici.
Çalınan Dikkat, telefonu kapat, daha disiplinli ol diyen bir kişisel gelişim kitabı değil. Aksine, sistemi sorgulatan, alışkanlıkları yeniden düşündüren ve dikkatini geri almanın politik, duygusal ve insani bir eylem olduğunu anlatan bir kitap.
Bu kitabı bitirdiğimde daha üretken değil, daha farkında hissettim.
Ve belki de asıl kazanç buydu.
Instagram’da paylaştıklarımız geçici.
Peki neden yaptıklarımızı herkes görsün, bilsin istiyoruz?
Bu neyin kanıtlama çabası?
Bir bakıp geçecekler. Unutacaklar.
Ama senin kaçırdığın o an bir daha geri gelmeyecek.
Kendini seven ve kendine saygısı olan insan, anı gerçekten yaşar.
Onu bozmak için fotoğraf çekip, paylaşma ya da anlatma kaygısına düşmez.
Bence bu hayatta en önemli şey an.
Ve o anı bozan her şeye sınır koyuyorum.
Bunu seçiyorum.
Kolayı, kaçışı, sahte dopamini değil;
bana faydalı olanı, şifalı olanı, zor ama iyi olanı seçiyorum.
Instagram artık saçma gelmeye başladı.
Herkesle değil, sadece sevdiğinle paylaşmak daha özel.
Çünkü başkalarının umrunda değilsin.
Ama seni sevenin umrundasın, Esma.