Şahsi olarak ebeveynlik kitaplarından ilk beklentim bilimsel gerçeklere, insan psikolojisine ve mantıksal tespitlere dayalı olması. Ötesi beni pek tatmin etmiyor. Bu kitapta da dine çok fazla atıf var. Mutlaka yazdığı şeyler doğrudur, kıymetlidir de, adı Bağırmayan Anneler olan bir kitapta yeri değil gibi hissediyorum.
Kitabın içeriğine gelirsek, oldukça büyük bir bölümü çocuklara bağırılınca ne gibi etkilerin ortaya çıkacağı üzerine yazılmış. Bunlar maddeler halinde ama sayfalarca anlatılarak çok fazla uzatılmış. Geniş bir kısmında evlilik ve eş ile olan ilişkilere yer verilmiş. Erkek evin patronu, başkanı vb tanımlamalarla tarif edilmiş. Konu eşe hizmet etmek için önce annenin iyi hissetmesi lazım, işten eve geç geliyorsa çalıştığı için şükretmek lazım gibi ifadeler etrafında şekillendirilmiş, ki hiç katılmıyorum.
Bağırmamak için neler yapmalıyız kısmına zannediyorum 20-25 sayfa falan ayrılmış, genel-geçer, basit bir instagram keşfinde bile karşılaşabileceğiniz, somut örnekler verilmeden yazılmış basit öneriler mevcut. Peygamber Efendimiz Hz. Muhammed'in yaşamından çocuklarla olan ilişkilerinden bahsedilen bir bölümle bitirilmiş.
Bu kitaptan da şunu öğrendim ve çocuğumda uyguladım dediğim herhangi bir şey yok ne yazık ki. Üzgünüm.