Ceylin Arsoy
@cceylanlar
Şu anda okuduğu kitap
İnsanlığımı Yitirirken, Osamu Dazai’nin insan olma haline, aidiyete ve kaçışa dair son derece çıplak bir yerden konuştuğu bir metin. Metin boyunca, tekil bir girişimden ziyade sürekli tekrar eden intihar girişimlerinden söz edebiliriz. Bu tekrar, karakter için bir son arayışından çok, yaşamla kurduğu ilişkiye ara verme çabası gibi ilerliyor.
Defalarca intiharı deneyimleyen, çoğunda da bunu başaramayan bir karakterle karşı karşıyayız. Bu başarısızlık hissi, zamanla utanca, oradan da bağımlılıklara eklemleniyor. İntihar girişimleri bir noktadan sonra münferit eylemler olmaktan çıkıp, onun dünyadan kaçma biçiminin düzenli bir parçasına dönüşüyor.
Karakterin yazdığı notlarda dikkatimi en çok çeken şey, insanlara iyi gelmek için sürekli “şebeklik” yapmasıydı. Sevilen, etrafında aranan biri olmasına rağmen, sevildiğinin gerçek olmadığına dair güçlü bir algı taşıyor. Sanki herkes onu seviyor ama kimse gerçekten görmüyor gibi. Bu ikilik, metnin en yorucu ama en dürüst taraflarından biri.
Alıntı tam da bunu anlatıyor:
“Öyle mi ama, herkes senin iyi olduğunu söylüyor.”
Bu, onları kandırdığım içindi. Apartmandaki herkesin beni Shigeko kader onlardan korkuyordum ve onlar beni sevdikçe ben hala korkuyordum. Hepsinden kaçmak istiyordum ama bu talihsiz illetimi onlara açıklamak zordu. Herkesi kandırmak ve apartmandaki insanlar tarafından sevilmek içindi.
Bir diğer alıntı ise kaçış temasını daha doğrudan ortaya koyuyor:
“Tek isteğim geçmişin yerleşik kurallarından kaçmaktı.”
Düzenli aralıklarla intiharı yeniden deneyimlemesi, onun için kaçışın tek seferlik bir karar olmadığını; aksine tekrar tekrar başvurulan bir yol olduğunu düşündürdü bana. En sonunda akıl hastanesine kapatılması, ardından kendini “sakat” olarak tanımlaması ve Japonya’nın bilinmez bir kasabasında yaşamını
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Beni derinden etkileyen, efsaneyi merkeze alarak iyilik ve kötülük arasındaki ayrımı oldukça net biçimde gözler önüne seren bir eserdi. Hikayenin beklenmedik sonu açıkçası içimde ağır bir hüzün bıraktı.
Çocuğun Maral Ana’ya bakışı, onunla kurduğu düşler ve ondan yardım istemesi; dürbünle baktığı beyaz gemiye ulaşabilmek için kurduğu hayaller son derece saf ve kırılgandı. Bu saflık, hikayenin duygusal yükünü daha da artırıyordu. Çocuğun yalnız kalışı, dedesi tarafından büyütülmesi ve dedesinin onu hayatta tutmak, yetiştirmek için elinden gelen çabayı göstermesi; buna rağmen eserin sonunda kendi ahlaki değerleriyle ters düşmesi, metnin en sarsıcı yanlarından biriydi.
Bu kitapta beni en çok düşündüren şeylerden biri, insanların nesnelere ve sembollere yüklediği anlamların ne kadar yönlendirici olabildiği ve nasıl kolaylıkla zulme kapı aralayabildiğiydi. Anlatılan, yalnızca hayvanlara uygulanan bir zulüm değil; aslında hayatın her alanında karşı karşıya olduğumuz bir zihniyet. Tüketim çılgınlığı, kullandığımız kaynakların yalnızca bize hizmet etmek için var olduğu yanılgısı… Bunların hepsi hikayenin satır aralarında derin bir şekilde hissediliyor.
Beyaz Gemi, benim için tam anlamıyla derin bir iç çekmenin hikayesiydi. Dün bir efsane olarak anlatılan bu tema, bugün hala başka biçimlerde karşımıza çıkıyor. Belki de en sarsıcı olan, bu benzerlikleri yaşamaya ve deneyimlemeye hala devam ediyor olmamız.
Bugün Kiraz Çiçekleri Altında’yı bitirdim. Kitabın içinde iki ayrı hikaye yer alıyor ve her ikisi de oldukça kısa sürede insanı içine çekmeyi başarıyor. Japon klasikler dizisinden okuduğum ilk kitap olması açısından benim için ayrı bir yeri var; okuma boyunca keyif aldım ve bu dizinin böyle nitelikli metinlerle devam edebileceğine dair inancım kuvvetlendirdi. 
Kiraz Çiçeklerinin Altında
Hikâyelerin anlatımı, daha önce okuduklarıma benzemiyordu. Tanıdık bir kurgu hissi vermeden, sakin ama etkisi uzun süren bir atmosfer kuruyordu. Belki de bu nedenle, okurken bende merak uyandıran ve zihnimde yer eden bir etki bıraktı. Sessiz, sade ama derin bir metinle karşılaşmak iyi hissettirdi.
Kiraz Çiçeklerinin Altında
Hikâyelerin anlatımı, daha önce okuduklarıma benzemiyordu. Tanıdık bir kurgu hissi vermeden, sakin ama etkisi uzun süren bir atmosfer kuruyordu. Belki de bu nedenle, okurken bende merak uyandıran ve zihnimde yer eden bir etki bıraktı. Sessiz, sade ama derin bir metinle karşılaşmak iyi hissettirdi.
