Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Bu kitabda mənim gördüyüm şey məqsədsiz insanın həyatının mənasızlığı oldu. Martin əvvəl Rutha çatmaq üçün çabalayır, lakin Ruthun da əsl məqsədi olmadığını görür. Martin əvvəldən bəri məqsədsiz yaşayırdı. Lakin fərqində deyildi. Və intihar eləyərək də yaxşı qərar vermədi. Ən doğru yol yaşamaq idi. Çünki yaşamaq intihar seçimin olduğunu bilərək yaşamağı seçməkdir. Beləliklə Martin heç sonrasını bilmədiyi(və artıq seçimi də qalmır, tək mütləq yola sürüklənir) bir yerə doğru yol aldı. Rutha gəldikdə, martini oyuncağı olaraq görürdü sadəcə. Heç sevmirdi. Oyuncağını başqa uşağın oynatdığını görən uşaq kimi ağlayırdı. Ruthun özü elə uşaq idi. Hətta bir neçə dəfə vurğulamışdı. Tək normal insan Lizzie idi. Və yaxşı ki Martin Lizzieni seçərək qızın həyatını korlamadı. Yəqin kitabdakı tək doğru seçimi bu idi.
"Sen, beni seviyorsun. Peki ama, neden seviyorsun beni? Benim içimde beni yazmaya zorlayan şeyle, senin aşkını doğuran şey aynı. Beni, şimdiye kadar tanıdığın ve belki de sevmiş olduğun erkeklerden şu ya da bu biçimde farklı olduğum için sevdin. Ben iş kavgaları, hukuksal gevezelikler yapmak için bürolarda, muhasebelerde oturacak bir insan olarak yaratılmamışım. Sen, bana bu işleri yaptır, beni o adamlara benzet, onların yaptığı işleri yapayım, onlarla aynı havayı soluyup, onların edindiği görüşleri edineyim; işte o zaman aradaki farkı yok etmiş, beni yok etmiş, sevdiğin şeyi yoketmiş olursun. Benim içimdeki en canlı istek yazma isteğimdir. Eğer budalanın biri olsaydım, ne ben içimde yazmak için bir istek duyardım, ne de sen beni kendine bir koca olarak isterdin."
Martin o gece odasına döndüğünde aynada kendine, "Martin Eden, kimsin sen?" diye sordu. Kendine merakla, uzun uzun baktı. "Kimsin sen? Nesin sen? Sen nerenin malısın? Sen aslında, Lizzie Connolly gibi kızlara aitsin. Sen angarya alayının bir erisin: Ne kadar aşağılık, kaba, güzel olmayan şey varsa senin yerin işte onların yanıdır. Senin yerin pis çevresini kötü kokular sarmış öküzlerin yanıdır. Sömürülen yazarların yanıdır. Al işte sana çürümüş sebzeler. Patatesler çürüyüp duruyor. Kokla onları, Allahın belası, onları kokla. Bir de sen kalkmış, kitapları açmaya, güzel müzik dinlemeye, güzel tabloları beğenmeyi öğrenmeye, iyi konuşmaya, senin sınıfından hiç kimsenin düşünmediklerini düşünmeye, kendini öküzlerden, Lizzie Connolly'lerden koparıp, senden milyonlarca kilometre uzakta, yıldızlarda yaşayan soluk ruh gibi bir kadını sevmeye kalkışıyorsun! Sen kim oluyorsun, nesin ki sen? Allahın belası!
Yaşam işini sürdürmeniz için sizi daha nasıl yüreklendrebilirim? Genç hanımlar, diyebilirim, lütfen kulak verin, sıkıcı son şimdi başlıyor, bence sizler utanç verici ölçüde bilgisizsiniz. Bir tek önemli buluşunuz yok. Hiçbir zaman bir imparatorluğu yerinden sarsmış ya da bir orduyu savaşa götürmüş değilsiniz. Shakespeare'in oyunları da sizlere ait değil ve hiçbir zaman barbar bir kavimi uygarlığın iyi yönleriyle tanıştırmadınız. Özürünüz ne? Dünyanın, her biri trafiğe, işe güce ya da aşka dalmış beyaz, siyah ve çikolata renkli sakinleriyle dolu sokaklarını, alanlarını ve ormanlarını gösterip yapacak başka işlerimiz vardı demeniz doğrudur. Bizim yaptıklarımız olmasaydı, o denizlerde yelken açılmazdı, o verimli topraklar birer çöl olurdu. İstatistiklere göre şu anda varolan bir milyar altı yüz yirmi üç milyon insanı, belki de altı ya da yedi yaşına kadar, doğurup, besleyip, yıkayıp eğittik, kimilerimiz yardım gördükse de bütün bunlar çok zamanımızı aldı.
