Günahlar, yaradır. Ve nice yaralar, ölümle sonuçlanır.
[İbnu’l Kayyim | el-Fevâid s. 41]
Günahları üzere ısrarla devam eden kulun bu günah yaraları, artık onu zayıflatıp güçsüzleştirmiş, ondan bütün huzur ve selâmeti alıp götürmüş, onu acılara mahkûm etmiştir. Bu yaralar onda ne sekînet ve ne de mutluluk bırakmıştır. Eğer o kul bu yaraları iyileştirmeye (yani tevbe ederek günahlarından arınmaya) meyletmezse, o yaraların onu tamamen öldürmesi yakındır. Bu ise, onun kalbinin Allah’tan tamamen kopması, O’na ibâdetten tamamen uzaklaşması, O’na yakınlığı arzu etmeyecek hâle gelmesidir. İşte gerçek ölüm budur, ve gerçek ölü de rûhu bedeninde olduğu hâlde kalbi Rabb’ini terk etmiş ve günahlara ünsiyet beslemiş olan kimsedir.
/alıntı