Farklı, beklenmedik, sıkıcı, ilginç, yani
Başta ne okuyorum ben dedirten, sürekli değişen anlatıcı kahramanları ve günümüze çok uzak bir meslek çevresinde dönen hikayesiyle kendini hemen sevdiremedi.
(Spoiler içerir!)
Ne Kara'nın kişiliği ne Şeküre aşkı ne de nakkaşlık felsefesi ilgi çekici değildi. Ölüm, ölümün konuşması bunlar da değildi kitaba çeken. Sanırım katildi kitabı bitirten. Ya da 3 nakkaşın hikayesi. Yani 450 sayfalık kitabın 100 sayfası falan. Öyleyse neden Şeküre ile bitti kitap, neden cezayı kesen Hasan oldu? Kelebek, Leylek, Üstat Osman neden yoktu sonunda? Hayat gibiydi işte hiçbir şey olması gerektiği gibi değil ama her şey olması gereken yerde. Suçlular cezalarını aldı, ama cellatlar kör ve sağır halktı.
Kitapta en sevdiğim dokunuş ise Kara'nın duygularını gösterdiğinde hissettiği iki yüzlülük duygusuydu.
"Öyle hissediyorum evet ama neden gösterirken bu eşsiz duygular avam abartılı süslü cümlelere dönüşüyordu."
Bir de son olarak ileride unutursam kahvehaneden bahsetmek istiyorum. Bütün nakkaşların toplanıp dinledikleri meddah asıl hikayeyi aynı orhan Pamuk gibi kendisi kahramanmış gibi anlatması, yazarla gerçekten ilişki kurduğumu hissettiğim sayfalardı. Biliyorum sonda küçük orhan yazar olarak gösterilmiş ancak meddah orhan'ın yerini almıştı sanki.
Orwell’da İnfazın Anatomisi: Bir İdamİnceleme
Orwell’da İnfazın Anatomisi: Bir İdam
Etin ve Demirin Çatışması: George Orwell’ın "Bir İdam" Eserinde Mikro Gözlemler ve Sistematik Vahşet
George Orwell, modern edebiyatın sadece siyasi bir figürü değil, aynı zamanda insan davranışlarının, toplumsal riyakarlıkların ve anlık kırılmaların en büyük mikroskopik gözlemcisidir. Onun "Bir İdam" isimli o kısa ama yoğun denemesi, bir infazın öyküsü olmanın çok ötesinde, devlet denilen o devasa aygıtın insan denilen o kırılgan organizmayı nasıl yavaş yavaş öğüttüğünü anlatan dehşet verici bir tanıklıktır. Bu eseri alelade bir okumayla geçiştirmek, metnin kılcal damarlarına sızan o müthiş insanlık dramını ıskalamak demektir. Nitelikli bir okur için bu metin, her bir satırında, her bir nesne tasvirinde insana ve sisteme dair derin kehanetler barındıran bir laboratuvardır.
Metnin açılışındaki o boğucu atmosfer tasarımı, aslında hikayenin en büyük gizli kahramanıdır. Burma’nın o nemli, sarı bir süzgeç kağıdından sızan ışığı anımsatan kasvetli sabahı, sadece fiziki bir hava durumunu betimlemez. Bu sarı ve solgun ışık, infazı gerçekleştiren sömürgeci zihniyetin, gardiyanların ve hatta bizzat hapishane müdürünün tinsel hastalıklarının, içsel çürümelerinin de görsel bir dışavurumudur. Orwell, mekânı öyle bir loşlukla ve soğuklukla inşa eder ki, okur daha ilk paragraflardan itibaren orada adaletin ya da hukukun değil, mekanik bir intikamın ve bürokratik bir rutinin işlediğini hisseder. Hücrelerin vahşi hayvan kafeslerine benzetilmesi ise, sistemin mahkumu fiziksel olarak yok etmeden çok önce, onu zihinsel ve mekânsal olarak "insanlıktan çıkarma" politikasının ilk adımıdır. Karşımızdaki Hintli mahkum isimsizdir, sessizdir; çünkü sistem onun geçmişini, kimliğini ve insanlığını elinden almış, onu sadece infaz listesinde üzeri
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Bana dediler ki sonraki kitabı almadan okuma. Ben ne yaptım? Söz dinlemedim. Şimdi ne oldu peki? Devamını öğrenmek için kıvranıyorum. İşin en iyi yanı allahtan kitap basılı, okumamın önündeki tek engel gidip almaya fırsat bulamamam.
Bu Cellatlar İyi Yürekli İnsanlar
Roman, isimsiz bir idam mahkûmunun hüküm giymesinden infazına kadar geçen süredeki iç dünyasını aktarıyor.
Mahkûmun işlediği suçlardan ziyade tüm dikkati bir insanın ölümle yüzleşme psikolojisine odaklıyor. Paragraflarda mahkûmun umut, korku, pişmanlık ve çaresizliğini görüyoruz.
Victor Hugo
Victor HugoÇok iyiydi buuuuuuu
Kitabın sonu neydi öyleee !!! Bastan soyleyeyim spoilerli konusacagim. Nagihan yine dokturmus diyebiliriz. Hikaye coook surukleyiciydi. Ben normalde Darenciyimdir :D ama bu kitap Daren beni uzdu :( Sanki baska bir Daren okuyormusuz gibi hissettirdi. Arını da coook severim bu kitapta baya iyiydi ama bazi hatalari yine vardi. Kitap boyunca tekkk kusursuz karakter Sinaydi diyebilirim. Tummm Elemental kaostan kaynıyor, Daren Arın Nova üçgeni kızışıyorken "Ben varisimle mutluyum" havasındaydı. Novanin Sonaya ozenmesini anliyorum :) AYYY en onemlisi Erim... Novanın kadim ve Bilge dostu. Onu gercekten cok ozleyecegimi de soylemek istedim. SONUUU şoook asla beklemiyordum. Çok sasirdimmm. Hemen sonraki kitabi alip okumak istiyorummm. KESINLIKLE bu seriyi okuyunnnn. Bayyyyyyy
Osmanlı tarihinde, bazen saray çevresinde bazen de halk arasında yaşanmış, tarihi kaynaklara ve defterlere girmiş ilginç, trajik, komik olayların derlenmesinden oluşan okumsaı zevkli bir eser. Dalkavukluk mesleği, idam edilen maymunlar, kaşıkçı elması, cellatlar, salgın hastalıklar, tütün yasağı, köçekler, tellaklar, vezirler gibi birçok farklı hikaye ve anekdot var.
