Bakışları çoğu zaman vahşi hatta delirmiş gibiydi ama biri ona herhangi bir nezaket gösterdiğinde ya da küçücük bir yardımda bulunduğunda çehresi şimdiye kadar hiç görmediğim bir iyimserlik ve tatlılıkla aydınlanıyordu fakat genelde melankolik ve ümitsizdi kimi zamanda kederinin ağırlığı altında eziliyormuşçasına dişlerini gıcırdatıyordu.