Cennet Nur
@cennetnurr
184 okur puanı
Temmuz 2018 tarihinde katıldı
Çok sindire sindire okumak istedim bu kitabı ve öyle de yaptım. Bazı sayfaların o kadar çok altını çizdim ki kitap bitene kadar kalemimin mürekkebi de bitmişti. Tamamen aynı düşündüğüm ve depresif hissetiğim bir döneme denk geldi aslında ama sanırım bu kitabı daha iyi özümsememi sağladı ve abartmak için değil ama Slyvia'yı gerçekten anladığım yaşlarımdayım.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Karamazov Kardeşler, önerilen kitaplar arasında sürekli denk geldiğim bir kitaptı ve cinayet falan filan var deyince, tamam dedim cinayet ve dostoyevski, tam benlik. Kitap, diğer Dostoyevski kitaplarına göre, bence, pek ahım şahım değildi. Ama klasikler arasında gerçekten hatırı sayılır bir yeri olduğu söylenebilir.
Kitapta gerçekten, her konuya değinilmiş: Aşk, tabiat, Tanrı, Hristiyanlık, diğer dinler... Hatta Türkler bile var. Tabi -Türklerin olduğu- bazı kısımlar ülkemizde sansüre uğramış ya neyse, oralara hiç girmeyeceğim, girersek çıkamayız. Pek de bir bilgim olduğu söylenemez zaten de..
Kitap genel olarak güzeldi, diyebilirim ama gerçekten ayık bir kafayla, dinlene dinlene, sakin bir biçimde okunması gereken bir kitap. Zaten sayfa sayısından da belli bu, hadi şipşak okuyayım falan denilecek bir kitap hiç değil. Önerebileceğim kitaplar arasında yer alır mı tartışılır ama okuyunca bize bir şeyler katacağından eminim :)
Beyaz Diş'i okuduktan sonra eve kurt alacak raddeye gelmiştim. Aslında Jack London bu kitabında kurtların farklı bir yüzünü göstermekle kalmamış, insanların da farklı bir yüzünü göstermeyi başarmış.
Bu arada, bu kitabı ortaokulda öğretmenimiz okumamızı söylemişti. Ben biraz uğraşmıştım ama canımın çok sıkıldığını hatırlıyorum, sonra da yarıda bırakmıştım. Ama şu an keşke biraz daha zorlasaymışım da okusaymışım diyorum. E şimdi okumamın pek bir farkı oldu mu? Hayır, olmadı ama bu hayvan sevgisini önceden bir pekiştirseymişim...
Köpek veya kurtlardan hoşlanmayan tanıdıklarınız varsa götürün, hediye edin, okusunlar. Belki bu kitap hem onları sevmelerine hem de okumalarına vesile olur. Ben annemden başlamayı düşünüyorum :))
İskender Pala'nın bu kitaptan önce iki kitabını okumuştum: Mihmandar ve Şah ile Sultan. İkisi de birbirinden harika ve gerçekten sürükleyici romanlardı. E işin içinde bir de Osmanlı tarihi olunca...
Ama bu kitapta o anlatış tarzı, o sürükleyicilik yokmuş gibi geldi bana. Yine de harika bir kitaptı ama diğer benim okuduğum iki kitaba göre dili biraz hafif mi kalmış ne... Aslında eksiği ben de tam olarak çözemedim ama bir şeyler eksikti yani anlayacağınız.
Bundan öncesinde Sükut adlı yine Yunus Emre'yi anlatan bir kitap okumuştum. O kitapta olaylar sadece Yunus Emre, Tapduk Emre, Mevlana hazretleri arasında dönüyordu. Ha bir de başlarda babası ve ailesinden de biraz bahsetmişti ama bu kitaptaki kadar değil.
Od kitabında, birkaç bölüm Yunus Emre'yi görürken diğer bölümde oğlunu görüyoruz ve bu onların kavuşma anlarına kadar böyle sürüyor. Önceden Yunus Emre kitabı okuduğum için mi bilmiyorum ama açıkçası birazcık okurken sıkılmış olabilirim. Ama mesela oğlunun olduğu bölümler oldukça ilgi çekiciydi. Arn usta, Alamut fedaileri vs.
Demem o ki, İskender Pala'yla tanışmak gayet uygun bir kitaptır kendileri.
İçinde harikalar harikası beş tane hikaye bulunduran bir kitap ve gerçekten anlatıldığı kadar var. Bana en çok Beyaz Geceler ve Yufka Yürekli hikayeleri dokundu. Neydi onlar be?
İkisinde de sonu mutlu bitecek galiba derken hikayelerin son sayfalarında ağzım bir karış açık kalmıştı amaaa zaten hikayeleri harika yapan da bu zaten. Müthişti, kesinlikle okunması gereken bir klasik diye düşünüyorum.
