Ceren
@cerenkara
Lisans
Katar
68 okur puanı
Ağustos 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
İçinde Darbe Geçmeyen Türk Romanı İstiyoruz
Hikaye çok bizden, çok tanıdık. Okurken "aa biz de yapardık" diyeceğiniz çok nokta var. Okur kendinden çokça şey buluyor, bu sayede de çok hızlı bir şekilde hikayenin içine girebiliyorsunuz. Beni artık Türk romancılığı içerisinde en çok rahatsız eden şey 80 olaylarının, darbenin her romanın içinde olması. Elinize aldığınız her romandan darbe sağ sol fışkırıyor. Evet, tamam, bu bizim geçmişimiz, gerçeğimiz, ama her hikâyede de geçmesin be arkadaş. Bir roman da bu olaylara değinmeden sadece arkadaşlık anlatsın, aşk anlatsın, olay 2000'lerde geçsin mesela ama yok illa 70'ler 80'ler olacak. Onun dışında çok akıcı Türk filmi tadında bir kitap. Benim için 10 puan olmama sebebi klişeler ve sağ sol olayları.
Reklam
Son zamanlarda okuduğum çoğu Türk yazarın kitabında aynı tadı alıyorum. Nasıl ki biz okurlar olarak, çevremizdeki onlarca dikkat dağıtan unsurun etkisi altında kalıyoruz, yazarlar da aynı dertten mustarip gibi. Bu kitapta o kadar çok tekrar eden yer var ki.. Komiser Nevzat romanlarına hakimseniz olay örgüsünü, Nevzat'ın bu zamana kadar başından geçenleri az çok bilirsiniz. Ancak bu kitaba özgü olarak sürekli ama sürekli Güzide ve Aysun'dan bahsediliyor ancak bir noktadan sonra bu rahatsızlık veriyor. Şöyle bir hava var; "biliyorsunuz Güzide ve Aysun'u öldürdüler." iki cümle sonra "Bildiğiniz gibi Aysun ve Güzide'yi arabada havaya uçurdular." iki paragraf sonra "alçaklar karım Güzide'yi ve kızım Aysun'u acımadan bombayla uçurdular." iki sayfa sonra "zaten Güzide ve Aysun'u da onlar öldürmemiş miydi?" Yahu yeter anladık tamam zaten biliyorduk dedim defalarca.
Daha çok yeni yetme polisiye yazarlarda olan bir hedef şaşırtma durumu da söz konusu, eskiden Ahmet Ümit bunu çok ustaca yapardı. Bu kitapta çok barizdi. Tıpkı Güzide ve Aysun olayı gibi sürekli şöyle bir hava var; "bu işin arkasındaki kesin o. bak bak nasıl da çaktırmıyor. Peki ya o değilse? yok yok kesin o. evet evet o olması lazım." Bir yerden sonra tamam anladık olayların arkasındaki o değil diyorsunuz.
Yayıncılık kurallarına bir güncelleme mi geldi, yazarlar artık para mı kazanamıyor bilmiyorum ama son dönemlerde bir de sayfa sayısı arttırma derdi var gibi. Bu kitap da 250 sayfada bitebilecek bir kitap ancak 500 sayfaya zorlanmış. Yazarın emeğine sağlık, tüm bunlara rağmen Nevzat Komiseri okumayı seviyoruz.
Hikaye çok bizden, çok günlük çok tanıdık. Yazım dili okuyucuyu çok çabuk yakalıyor. Anlatılan hikaye, mekan, karakterler gözünüzün önünde çok net canlanıyor. Insan ilişkileri aslında hepimizin bildiği tanıdık yönleriyle anlatılmış. Bunlar kitabın güzel yanları. Hep aynı tınıda çalan bir şarkı gibi, dümdüz başlayıp dümdüz bitti bu da kitabın tek ve önemli kötü yanı bence. Sevdim mi sevmedim mi emin olamadım.
Kitabın öykülerden oluştuğunu bilmeyerek başladım ve ilk öyküde "hah çok eğlenceli bir roman beni bekliyor" derken sonraki öykülerde yokuş aşağı yuvarlandım desem yeri. Çok fazla betimleme var, okuyucuya tamam hadi sadede gel dedirten cinsten. Temposu düşük öykülerden oluşan bir kitap ("Kapıya baktı, bekledi, bir daha baktı, sokaktan araba geçti, kapı açıldı, kuş öttü" gibi gibi). Yazarın diğer kitaplarına oranla daha yavan buldum. Yine de emeğine sağlık.
Bu kitap, hem çocuğumu hem de kendi çocukluğumu anlamama çok faydası olan bir rehber oldu. Yetişkinlikte yaşanan bazı hassasiyetlerin bile çocuklukta yapılandırılmış veya yapılandırılamamış duyulara çıktığını görmek benim için çok açıklayıcı oldu. Bizler için geç kalınmış olsa bile gelecek nesli, çocuklarımızı bilinçle yetiştirmek bizim elimizde.
Reklam