Hani derler ya, ailenizle çok vakit geçirin, çünkü birini kaybedince canınız yanar, geçen zamana ağlarsınız. Ben bunu son günlerde çok iyi anlıyorum. Babamı kaybedince anladım, kaybetmenin zorluğunu, özlemin bu kadar can yaktığını. Lütfen, ailenize değer verin, sevdiğinizi daha sık söyleyin, bir kere daha sarılın, öpün ellerinden. Çünkü kaybedince toprağa bile sarılamıyorsunuz...
Kendimi kaybetmiş gibiydim; tek istediğim sonsuza dek, daima, bütün ömrümce onun yanında olmak, onu ışığıyla, onun halasiyle aydınlanmak. Ondan ötesini bilmiyorum! Ondan kaçabilir miyim hiç?