Sevgi kültürümüz iyidir, ama zamanla iş sevmekle aşırı korumayı karıştırmaya gelmiş. Yabancı çocuklara bakın. Otelde beş-altı yaşındaki Alman çocuk alır yemeği, üstüne döke döke yer. Bizim on yaşındaki Türk çocuğun yemeğini babası alır, anası yedirir, teyzesi de ağzını siler. Çocuk otuz beş yaşına gelir, hala, ana, baba, teyze çocuğun peşinde yemek yedireceğiz diye koştururlar. Bu nasıl bir korumacılık, kollamacılıktır? Herhalde Süpermen Türk olsaydı pelerinini annesi bağlardı.
Başımıza gelen herseyin bir sebebi vardi.biz onun görünür önemini fark etsek de edemesek de bu boyleydi. Hayatımızdaki her şey en nihayetinde bizi bir yere sürüklüyordu.