Sorun bilgisizlik değildi.
Kendime acımakla meşguldüm.
Bu cümleyi ilk duyduğumda sert gelmişti.
Ama biraz durup düşününce kendimde de karşılığını gördüm.
Çünkü bazen insan gerçekten zorlandığını kabul etmek yerine, zorlanmasının hikâyesinin içinde yaşamaya başlayabiliyor.
Ve bazen insanın en konforlu yeri, değişmeye çalıştığı yer değil; kendini açıklamaya çalıştığı yer olabiliyor.
Bugün çoğumuz ne yapmamız gerektiğini biliyoruz.
Daha fazla dinlenmemiz gerektiğini.
Daha az karşılaştırmamız gerektiğini.
Bazı korkularımızın üzerine gitmemiz gerektiğini.
Mükemmel anı beklemememiz gerektiğini.
Ama bilmek ile yapmak arasında görünmez bir boşluk var.
Çünkü değişim sadece bilgiyle gerçekleşmiyor. Sinir sistemi de işin içinde.
Nörobilim bize şunu söylüyor; beyin öncelikle haklı olmakla değil, güvende kalmakla ilgileniyor.
Bu yüzden bazen yeni olan iyi olsa bile eski olana dönüyoruz. Çünkü tanıdık olan, belirsiz olandan daha güvenli hissettirebiliyor.
Belki de bu yüzden insan bazen değişmek istiyor ama aynı yerde kalıyor.
Sorun isteksizlik değil. Sorun, bedenin henüz o değişime güvenememesi olabiliyor.
Kendine acımak insanı olduğu yerde tutabiliyor. Şefkat ise hareket edebilmesi için alan açıyor.
Biri "Ben zaten böyleyim" diyor.
Diğeri "Zorlanıyorum ama yine de devam edebilirim" diyor.
Biri hikâyenin içinde kalıyor. Diğeri hikâyeyi görüp yoluna devam ediyor.
Psikolog Kristin Neff'in araştırmaları bunu çok net gösteriyor; öz şefkat motivasyonu azaltmıyor. Tam tersine, insanların hatalarından sonra yeniden ayağa kalkmasını kolaylaştırıyor. Çünkü insan değişimi çoğu zaman korkuyla değil, güvenle sürdürebiliyor.
Belki de şefkat tam olarak bu.
Kendini bırakmamak.
Eskiden cesaretin korkunun geçmesinden sonra geldiğini sanıyordum.
Önce hazır hissedecektim.
Önce daha çok
Annenizi merkezden uzaklaştırın.
Sizden onu sevmeyi bırakmanızı istemiyorum. Sizden, doğmadan önce yazdığı bir senaryoya göre yaşamayı bırakmanızı istiyorum. Onun korkuları. Onun hayal kırıklıkları. Yaşanmamış hayatı. İyi bir kız, iyi bir kadın, iyi bir gelecek tanımı. Bazılarınız otuz yaşında ve hala annenizin onaylayıp onaylamayacağına göre kararlar veriyor. Bazılarınız hala onun kabul edebileceği versiyonunuza uymak için kendinizi küçültüyor. Bazılarınız hala ona kızgın ve öfkenin sadece bir tür merkezleme olduğunu fark etmiyor. O hala referans noktası. İsyan ederken bile, onun etrafında dönüyorsunuz. Onu merkezden uzaklaştırın. O, elindekiyle elinden gelenin en iyisini yapan bir kadın. Bu onu hayatınızın yazarı yapmaz. Yazar sizsiniz. Anlamayabileceği bir şey yazın. Bu ihanet değil. Bu yetişkinliktir.
Toplumun beklentilerini merkezden uzaklaştırmak.
Zaman çizelgesi. Dönüm noktaları. Size şu ana kadar ne yapmış olmanız gerektiğini söyleyen görünmez müfredat. Yirmi iki yaşında üniversite diploması. Yirmi sekiz yaşında evlilik. Otuz yaşında ilk çocuk. Ev. Terfi. İstediğiniz şeylerin, istediğiniz sırayla istenmesi gerekenler. BU LİSTEYİ KİM YAZDI? Sırasız yaşanmış bir hayatın başarısız bir hayat olduğuna kim karar verdi? Kendinizi artık var olmayan bir dünya ve asla siz olmayan bir kadın için tasarlanmış bir programa göre ölçüyorsunuz.
Odak noktasını değiştirin. Hayatınız gecikmiş değil. Geride kalmış da değil. Tam olarak kendi akışında ilerliyor.
Ve bu sürecin güzel olup olmadığına karar verecek tek kişi SİZSİNİZ.
Yaşı merkezden uzaklaştır.
Panik. Geri sayım. Kadınlara değerinin bir son kullanma tarihi olduğu öğretiliyor. Yirmi beş yaşından sonraki her doğum günü bir kayıp. Saat bir silah.
Kadınların, seçilme şanslarının azaldığından korktukları için istemedikleri
Küçük kızlar;kızlarıma özel iletii
Olduğumuz o küçük kızlara
Onları unutmayalım.
Onları asla unutmayalım.
Bu küçük kızlar, hâlâ içimizde yaşayanlar, göze çarpan ama var, bakışlarımızın, sessizliklerimizin ve gülümsemelerimizin arkasında.
Hayalleri, yaraları, umutları ve korkularıyla hayatın mevsimlerinden geçmişlerdir. Bazen çok hızlı büyümek, kendilerini korumayı, sessiz kalmayı, yaşlarına uygun olmayan yükleri taşımayı öğrenmek zorundaydılar.
Hayat bazen onları gizledi, roller, sorumluluklar, maskeler ve görünüşlerle örtüyor. İnsanların masumiyetlerini, spontaneliklerini, ışıklarını unutturmaya çalıştı.
Ama onları unutmayalım çünkü hâlâ kanatlarını taşıyorlar, bazen fırtınalarla buruşmuş, bazen zorluklarla ağırlaşmış, ama kanatları her zaman canlıdır. Cesaret, hassasiyet, hayaller ve ilerlememizi sağlayan muazzam güçten oluşan kanatlardır.
Kendimizden şüphe ettiğimizde onları unutmayalım. Yolumuzu kaybettiğimizi düşündüğümüzde onları unutmayalım.
Hâlâ dünyaya hayranlıkla bakmayı biliyorlar. Hâlâ imkânsıza inanmayı biliyorlar.
Onları onurlandıralım ve nazikçe ellerinden tutalım. Bugün onlara çok ihtiyaç duydukları nezaketi, dinlemeyi ve sevgiyi sunalım.
Çünkü hayatın acımasızlıklarına, zamanın yaralarına rağmen, onlar her zaman oradadır. Ve onların sayesinde, tekrar tekrar ışığa doğru kanatlarımızı açmaya devam ediyoruz.
Nelly Delas,
İmkansız mümkün olduğunda. Bunu söylemeden önce birçok şüphe ve soru yaşıyoruz.
Risk alma cesaretine sahip olmak, bizi ne beklediğini bilmeden ilerleme gücü olmak, güvensizliksiz atlamaya çalışmak. Farkında olmadan boşluğa atlamak ama yine de kendine, çekim yasasının gücüne güvenmek. Korku dolu ve ellerimizi açarak gelecek olana doğru zıplayacağız.
Kaçımız erteleyip kendimize çok soru soruyor, karar vermeden önce ve cesaret etmeden önce kendimizi sınırlıyoruz? İmkansızı olasılıka nasıl dönüştürürsün?
Hayatımız, bir bakıma güvenlik ve türbülans bölgeleri oluşturan birden fazla sınırla dolu. Bu, sınavlar, adımlar ve ulaşmamız gereken varış noktaları olan bir yolculuktur. Gerçekten de her durumda ve her şeyin karşısında güvenliği sağlayarak konfor alanında kalarak bunu yaşamaya karar verebiliriz.
Ama çabucak fark ederiz ki, çok fazla şeyi kontrol edemeyiz ve yolculuğumuzdaki zorlukların kaçınılmaz olduğunu, çünkü sosyal, eğitimsel, duygusal çevremizle ve kişiliğimizle bağlantılı iç faktörler var; bu tekillik her birine özgeldir. Tüm bu parametreler sınırlarımızı, eylem olasılıklarımıza olan inançlarımızı, fırsatları yakalamamızı ve kendimizi aşmamızı sağlayacak risk alma dürtülerimizi oluşturur.
Bu alanlar sürekli hareket halindedir ama düşmek ve kendimize zarar vermek istemiyoruz, bu yüzden çoğumuz rahat, güvenli ve geçilmez sınırları olan alanlarda kalıyoruz; bunları koruma alanları gibi inşa ediyoruz.
Farkında olmadığımız şey, hayatın, evrenin bazen bize bu hapis bölgelerinden çıkmamızı sağlayan işaretler, olaylar göndermesi.
Hepimiz buna farklı tepki veriyoruz.
Nelly Delas,
Yazmak terapidir;Yazmak, sadece yazmak
Yamalanmış kalplerimiz geçmişimizin izlerini taşıyor. Ruhun derinliklerinde algılanan hüzün ve ışıkla örülüdür. Kalbimizdeki her çatlak, kayıp, bitmemiş, acı dolu, rahatsız edici bir aşk hikayesi, bir kayıp, bir yas, bir unutulma anlatır. Yamalanmış kalbimizdeki her yara, cesaret ve kararlılıkla savaşılan bir mücadelenin sessiz tanığıdır. Üzüntü, ayrılıklar, kederler, şiddet, travma... Fiziksel ve duygusal bedenlerimizi yakmaya, ruhlarımızı bıçakla ozulayan o kadar çok gölge var ki. Ama bizi asla tamamen söndürmez. Fırtınalara rağmen, zamanın ipliği, yumuşaklık ve umut iğnesiyle kendimizi birleştirmeyi öğreniyoruz.
Duygusal bir yaradan sonra, asla ilk halimize tam olarak geri dönmüyoruz. Kırık bir porselen parçası gibi kırılıp tekrar yapıştırılmış gibi, yaralarımızla işaretlenmiş hala kalıyoruz. Bu çatlaklar güçlendirilir ve bir güç haline gelebilir.
Nelly Delas,
Cildimin altında olan şey basit bir histen çok daha fazlası, bir nabızdan çok daha fazlası. Duyguların fırtınası gibi. Sessizce çığlık atan aşktır, görünmez ama elle tutulur bir güç, ruhumun derinliklerinde yankılanır.
Bu aşk, varlığımın en karanlık köşelerini aydınlatan, amansızca yanan ateşli bir alev gibi. Bu, kelimeleri aşan, aklın sınırlarını aşan güçlü bir enerjidir. Beni iten bir güç, her şey kaybolmuş gibi görünse bile ilerlememi sağlayan bir güç.
Cildimin altında bu aşk farklı şekillerde oluyor. Bazen yumuşak ve nazik, korkularımı yatıştıran ve kederlerimi teselli eden nazik bir okşama gibi. Bazen vahşi ve yenilmez, yolundan çıkan her şeyi süpüren bir sel gibi. Ama her zaman var, her zaman canlı, her zaman canlı.
Bu sevgi, çevremdekilere taşıdığım sevgi, yolumda silinmez iz bırakanlara duyduğum sevgidir; hayatın kendisine, varoluşumun dokusunu oluşturan her değerli an için taşıdığım sevgidir. Ben de kendim için giydiğim kıyafet, çünkü başkalarını sevmeden önce önce kendini sevmelisin, derler bu.
Yani, en karanlık anlarda bile, hayat her köşede beni zorlasa bile, derimin altında bu sarsılmaz güç, her adımda beni yönlendiren ve ilham veren tükenmez bir sevgi kaynağı olduğunu biliyorum. Ve varlığımın derinliklerinde bu kesinlikle yolumu izliyorum, tünelin sonunda parlayan ışığa cesaret ve kararlılıkla ilerliyorum, sessizce çığlık atan ama gücü sonsuzluk boyunca yankılanan bu aşkın yankısını içimde taşıyorum.
Nelly Delas