Ceyda Nur Demir

Ah Romeo, Romeo! Neden Romeo'sun sen? İnkâr et babanı, adını yadsı! Yapamazsan yemin et sevdiğine, Vazgeçeyim Capulet olmaktan ben.
Sayfa 39·Kitabı okudu
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Bana Romeo'mu ver, sonra öldüğünde Al da küçük yıldızlara böl onu, Onlar göğün yüzünü öyle bir süsleyecektir ki Bütün dünya gönül verip geceye, Tapmayacaktır artık o muhteşem güneşe.
Tüm göklerin en güzel yıldızlarından ikisi, Yalvarıyorlar onun gözlerine işleri olduğundan: Biz dönünceye dek siz parıldayın diye. Gözleri gökte olsaydı, yıldızlar da onun yüzünde, Utandırırdı yıldızları yanaklarının parlaklığı, Gün ışığının kandili utandırdığı gibi tıpkı.
Karanlığın içinde, vadilere, yarlara, dağlara, veya uzak sulara doğru nereye gittiğini bilmeden kör bir kuvvetle savruluyordu, bir insan yaşamının bilinmeyen bir kaderin sarp derinliklerine savruluşu gibi...
Sayfa 30·Kitabı okudu
Geçmişte yaşadığı heyecanın yansıması mı, yoksa yanaklarından kır düşmüş saçlarına kadar birden tırmanan kızarıklığın verdiği huzursuz heyecandan gelen şaşkınlık mıydı bu?
Sayfa 70·Kitabı okudu