Kah kimseyle konuşmak istemiyordu canım; kah öyle aşırıya kaçıyordum ki, yalnızca çok konuşan bir insan kesilmiyor, herkesle dost olmaya bile yelteniyordum. Durup dururken bütün nefretim bir anda kayboluveriyordu. Kim bilebilir, belki de hiçbir zaman nefret olmuyordu içimde, yalnızca, kitaplardan kapma sahte bir nefretti benimki...
Ayrıca bir durum daha acı veriyordu bana: Ne kimse bana benziyordu, ne de ben kimseye. "Ben tek başımayım, onlar birlik, " diye geçiriyordum içimden, derin düşüncelere dalıyordum.
Herkes kendi yalnızlığında yitik
Erir bir suskunluğun tüneklerinde
Hangi el aralar hangi yüz girer
İçimiz sevgilere kapalı nicedir
Dışımız eğreti yalan giysiler.