Bir insanın ölümünün mutsuzluğa sebep olmasına izin vermememiz gerektiğine inanıyorum. Bunun nedeni basittir: Ölen herkesin mutsuzluğa neden olmasına izin verirsek bu,insanların mutsuz olmak için doğduğu anlamını taşır. Oysa doğru olan bunun tam tersidir. İnsanlar daima mutlu olmak için doğar.
Aziz Bey'in dramı Maryam'la başlar. Çünkü ona âşık oldu. Bu aşk, kör bir göz, felçli bir sağ kol,tekleyen bir kalp gibi, ona hep acı verdi ama onunla birlikte yaşadı.
Aziz Bey kendini yazdığı gibi babasını, dedesini de yazdı. Öyle zamanlar oldu ki,bütün bir ömrü yeniden yazdı. İnandı da buna üstelik. Babası ölüp gittikten, ona duyduğu gönül kırgınlığının yerini bir yapayalnız kalış aldıktan sonra,ince duyguları kalbinin bir köşesine hapsetmiş babasına böyle yakıştırdı.