📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Bu kitabın neden ödül aldığını üslubunu görünce anlıyorsunuz.Yıllarca İngiliz bir lordun malikanesinde çalışırken sonra ev,bir Amerikalıya satıldığında yeni ev sahibiyle de çalışmaya devam eden baş uşak Stevens’in dilinden dinliyoruz. Neyi dinliyoruz derseniz işte yazarın başarısı burada ortaya çıkıyor. Yeni patronu şehir dışına çıkarken diyor ki git sen de şehir dışına çık şöyle bir gez dolaş hatta benim arabamı al,benzin de benden.İşte bu kıyak teklif üzerine yola çıkan Stevens 6 günlük gezisini anlatıyor da öyle macera filan beklemeyin bir şey olduğu yok.Fakat yazar öyle güzel konuşturmuş ki siz de Stevens ile arabadasınız ve o size yol esnasında gördüğünden,duyduğundan hatrına gelen, çok sıradan bir konuşmayla aslında sıradan olan ama 1.Dünya savaşının Almanya’ya etkisi,insanın çalıştığı patronunun insani vasfının kendi karakterini de etkilemesi,sıradan cahil vatandaşa yönetime insan seçme özgürlüğü verilip verilmemesi gibi ciddi ve önemli konulara kadar uzanan anılarını anlatıyor. Bu o kadar sıradan bir konuşma içinde yedirilmiş ki işte edebi başarı diyorsunuz Hisleri cümlelere dökmemiş hatta ima bile etmemiş ama başka sıradan bir şeyi anlatırken onları size yansıtıp geçirmeyi başarmış.Tabii bir de gitmişken malikanenin eski çalışanı Bayan Kenton’u da göresi geliyor.Sadece aynı evde çalışan iki insan arasındaki var olan “hiçbir şey”in ifade ettiği “her şey” ve onun keşkelerini de aynı başarılı sıradanlıkla ifade etmiş. Bu yıl okuduğum Man Booker ödülü alan 3.kitap oldu ve anlatımını başarılı bulsam da yine de diğer ikisinin yanında benim için sönük kaldı ( diğer ikisi Küçük Şeylerin Tanrısı ve Bir Son Duygusu)
“Ama bilmiyordu ki vücudun ruha ihanet etmediği anlar pek azdır. Ne çok ister insan büyük kederlerin ardından ölüp gitmeyi de, başaramaz. Ruh, başına kara bir hale takarak göğe yükselmek için çırpınır ama vücut dünyalıdır; yer, içer, yaşar.”
Sevdiğiniz kişi sizi mi yoksa ona olan ilginizi mi seviyor?Hani o ilgi olsun da özne çok da mühim değil mi yoksa?Herkes kurduğu cümlelerin ciddiyetinde mi ki sizin her şeyinizden vazgeçmeniz umrunda olsun?Peki hayatınız aslı olmayan tek bir cümle yüzünden sarsılmışken siz de aynısını yaparak başka ruhları eziyor olabilir misiniz?4 yıl öncenin üstüne bir daha okuduğum tamburi Aziz Bey’in mağrurluk kutusunu açtığımızda karşımıza böylesi kırık dökük parçalar çıkıveriyor işte...Ayfer Tunç kitaplarında,gerçekliğin ağırlığı ve acımasızlığını bir kartopu misali sıkıştırıp kucağınıza koyuverir. Artık ondan sonrası size kalmış,ister sıkıca tut hisset,ister al fırlat ama çoğu zaman o kar topu çığa dönüşüp ezer.Tam kendine bir bahane bulup “ya tamam bak bu yüzden” diye ferahlamaya çalışırken bir başka acı gerçekle o teselliyi de alır elinden.Yalın ve dupduru bir anlatımla yapar tüm bunları,üstüne bir de farklı yazım atraksiyonları deneyerek.O yüzden pek çok severim
