Az buz yıl geçmemiş ama zaman denen şey bir yanılsamadır. Geçmişin, saatlerin ve günlerin ve haftaların ve on yılların kül kadar ağırlığı vardır, gelecek zamansa, isterse sonsuza dek sürsün, daima saniye saniye yaşanır.
Peki ya gelmeyince ne oldu, onu mu merak ediyorsunuz? Sorunuzun cevabı içinde. Gelmemenin bir vakti yoktur. İnsan coşkuyla beklerken ne kadar zaman geçerse, o büyük günün yaklaştığına o kadar inanır. Bir yıl mı geçmiş? Ne yapalım, dersiniz, hazırlanması en az bir yıl sürerdi zaten. İki yıl mı geçmiş? Gelmesinin eli kulağındadır.
Uzun lafın kısası, bu vakitsiz ihtiyarlığı iyice benimsemiştim. Gönlümde fazla bir sabırsızlık kalmamıştı. Zaman geçiyordu. Bütün bunlar ne kadar sürecekti? Kafamda belirli bir süre yoktu. Birkaç ay? Birkaç yıl? Belli değildi. Ama bir taraftan bu yerde de sonsuza kadar kalmayacağımı hissediyordum. Bir şey bekliyordum. Söz gelimi bir işaret. Hatta bir mucize. Çok bulanıktı, gene de içimde hâlâ diri olan taraf buna inanıyordu.
Sanırım en can sıkıcısı, aklımı tamamen kaçırmamış olmamdı, ama belki de sonunda bu sayede kurtuldum. Altını çizerek tamamen, diyorum. Eğer oranların bir anlamı varsa üçte ikisini, dört üçünü, onda dokuzunu kaybettiğim oldu ama her zaman, en karanlık anlarda bile bir ormana gizlenir gibi kafama sığınmış, beni sarsan fırtınalardan uzakta küçük bir ben, zerre kadar bir ben vardı. Ona doktor ben, diyesim geliyor. Belki biraz böyle zaten. Yüzde yüz hasta olmadım, hastaya hasta gözüyle bakan, günün birinde onu iyileştirmek gerekebileceğini hesaplayan o öteki varlık hep içimdeydi.
İlk İsrail-Arap savaşının başlangıcını her düşündüğümde aklıma hemen bu sahne gelir. Yıllardan kırk sekizdi, mayısın ortasıydı. Olaylar bir anda hızlanmıştı. Filistin üzerindeki İngiliz mandası sona ermişti. Tel-Aviv Müzesi'nde toplanan Yahudi Halk Konseyi İsrail xdevletininx kuruluşunu ilan etmişti, bunu izleyen saatlerde Arap ülkeleri savaşa girdiler.