Ayça Y.
@cheerliner
20, infj, med student
13 okur puanı
Nisan 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
— aynı çatı altında, kitap yorumu.Edebiyat & Roman
bookstagram türkiye’nin ali hazelwood’u en çok seven üyelerinden biri olarak bu kitabına da çıkar çıkmaz atladım desek yeridir. aslında kendisi tüyap ganimetlerimden biriydi ama kurul sınavı haftası falan araya girince anca şimdi okuyabilmek için vakit bulabildim ki zaten incecik olduğundan bir gecede baktım bitivermiş.
ve işe bakın ki şu an kitap hakkında eleştireceğim tek şey inceliği. novella’ları, öyküleri, kısa romanları falan severim aslında ama bir insanın konusu varken kestirip atarmış gibi yazmasına anlam veremedim pek. kafamda cevaplanmamış yerler, okumamız gereken sahneler dönüp durdu kitabı bitirdiğimde. nereden baksanız bir bu kadar daha yazılabilirdi diye düşünüyorum. novella’lardan oluşan bir üçlemenin ilk kitabıymış bu, umarım diğer iki kitap daha detaylı ve eksiksiz yazılabilir.
onun dışında her şey gerçekten çok tatlıydı. ana karakterimiz mara, diğer kitaplarda da olduğu gibi bir bilim kadını ve yine iş yerindeki erkeklerle ilgili sıkıntıları var ama bu tekrarlanmış klişe, kadınların iş hayatındaki yeri hakkında o kadar doğru şeyler gösteriyor ki her seferinde şikayet edemiyorum. liam ise bilim insanı değil, avukat. ( ki bendeniz avukatlara bayılır. liam, levi, adam sıralamamık fena ikilemde kaldı. )
tahmin edersiniz ki ilişkileri de çok sevimliydi. enemies to friends to lovers olduğundan her türlü dinamiği rahatça bulabileceğiniz, okurken eğleneceğiniz ama benim eleştirirken üzerine çok da konuşamayacağım bir kitap. son olarak birkaç gözüme takılan editörel hata ( tüyap’a yetiştirmek için acele edilmiş olabilir tabii ) ve havada kalan, üstünkörü geçilen kısımlar dışında hoşuma gittiğini söyleyip yorumumu bitiriyorum. umarım siz de beğenirsiniz.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
— evet dedikten sonra, kitap yorumuEdebiyat & Roman
bu hikaye sondan başlıyor.
lauren ve ryan üniversitede tanıştı, çok aşık oldular, birbirleri için mükemmellerdi, evlendiler. peki sonra? sonsuza kadar mutlu yaşamaları gerektiğini biliyoruz, sonuçta öyle olması gerekiyor değil mi? hangimiz aşklarına sayfalarca tanık olduğumuz çiftin berbat bir evlilikleri olacağını düşünüyoruz ki kitabı kapattığımızda?
sizin için ne olduğunu bilmiyorum ama iflah olmaz romantik olan ben karakterlerin sonsuza kadar mutlu olduğunu düşünmekten hoşlanıyorum. nitekim bu kitap için de böyleydim aslında. “evlilikleri kötü müymüş? olsun. eninde sonunda mutlu sona bağlar.”
size mutlu sona bağladı mı bağlamadı mı söylemeyeceğim, sadece kitabın klişe bir aşk romanı okumaya hazır olan bendenizi fazlasıyla şaşırttığını ve bir şekilde içinde bir yerlere dokunduğunu söyleyeceğim.
benim kitabı okumam tam bir akşamımı aldı. yazarın dili o kadar akıcıydı ki işimi gücümü unutup dalıvermişim, bir baktım arka kapaktayım. zaten evelyn hugo ve yedi kocasını ( o da kesinlikle tavsiyemdir bu arada, ) okuyanlar yazarın dilinin aynı anda hem akıcı hem de oldukça güçlü olabildiğini biliyorlardır, bu kitapta da yüzümüzü kara çıkarmadı.
hep övgü övgü olmasın diye sonunun çok… hızlı olduğunu söylememe de izin verin. BİR ŞEYLER DAHA OKUMAK İSTİYORDUM. HAZIR DEĞİLDİM BİTMESİNE. birkaç sayfa daha uzun olabilirdi bence ama yazar tadında bırakmak istemiş de olabilir tabii, benim pek aşina olmadığım bir kavram… 
Taylor Jenkins Reid 
Evelyn Hugo’nun Yedi Kocası 
Evet, Dedikten Sonra
Taylor Jenkins Reid Evelyn Hugo’nun Yedi Kocası Evet, Dedikten Sonra— aşk hipotezi, kitap yorumuEdebiyat & Roman
yaz ve bahar aylarında böyle tatlı, zihni çok yormayan aşk romanları okumak terapi gibi bir şey benim için ama maalesef ki bu sezonu da üzüle üzüle kapattım. klasiklerime ve bir yandan okumakta olduğum bilimin kısa tarihi’ne dönmeden önceki son kitabım da aşk hipotezi oldu.
açıkçası kitabın ismi beni çok cezbetmediği için ( önyargılı olduğumu söylemiştim. ) karşıma çıkıp dursa da okuyasım gelmemişti. birkaç sevdiğim sitede pdf’ini görmemle ‘e indireyim de bir okuyayım, ne kaybederim ki?’ moduna girdim ve açıkçası beklediğimden daha çok eğlendim. gizemli, soğuk, gülmeyen erkek karakterleri pek sevmem ama aşk hipotezinde karakterimize bir aşırı zeki bir de benim ekledigim tuhaf sıfatı eklendi. adam’ın yer yer tuhaflıkları, yemek seçimleri ve olive ile olan diyalogları derken bir baktım alenen gülüyorum.
ayrıca kitaptaki bilim referansları, akademik çevreden bahisler ve genel olarak konunun lise vb üzerinde dönmemesi de beni çeken detaylar oldu. kendim de labdan laba koşmakla yükümlü bir tıp öğrencisi olarak çektiğim ve çekeceğim çilenin ana karakterde hayat bulması da önemli bir detay tabii. özellikle bu tarz kitaplarda insanın başına gelmesi çok çok imkansız olan yav efendim mafyaymış, yav efendim ceo’ymuş ögeleri geldiğinde olduğu gibi gerçekçi olun biraz triplerine girmeme gerek olmaması ne bileyim… hoş bence. empati kurmayı ve karakteri anlamayı kolaylaştırdığı gibi kitaba olan sevginizi de arttırıyor.
şöyle genel bir değerlendirme yaptığımda eleştirebileceğim tek yer çok ani bitmesi oldu sanırım. aralarındaki ilişkiyi inşaa etmelerini o kadar okuduktan sonra inşaa edilmiş halini de okumaya hakkımız yok muydu? bence vardı. hatta kırdığım puanlardan birinin sebebi de tam olarak bu. onun dışında ise okurken eğlendiğim, bir günde bitirip nasıl bittiğini anlamadığım
— insanlar, kitap yorumuİnsan ve Duygular
matt haig’in insan doğasını bu kadar net anlaması inanılmaz.
şu an saat 01.01. bu yazıyı ne zaman yayınlayacağımı bilmiyorum, editi ne zaman yaparsam o zaman ama saat bu ve ben üç saatlik kesintisiz bir okuma maratonunun ardından bitirdim insanlar’ı. tüylerim diken diken, gözlerimde niye orada olduklarından emin olmadığım yaşlarla otururken ne öğrendiğimi sordum kendime. sanırım çok şey öğrendim. ve biraz da anladım.
kitapları eğlence için okuyan insanlardanım ben aslında. genellikle romanları tercih eder, bilgilenmeyi geri plana atarım ama bu kitabı defalarca kez okumak istedim. şu an bile baştan başlamak için zor duruyorum. abartıyor olduğumu düşünebilirsiniz ama gerçekler değişkendir. insanlar benim gerçekliğimle uyuştu, uyuşmanın da ötesinde gerçekliğime katlı sağladı. evet bunu bir yeni dönem yazarının ince bir kitabı yaptı. evet yaptı.
çünkü ortak acıları yaşayan insanlar birbirine bir şeyler öğretebilir.
son sözünde matt haig, bu kitabı kendisiyle benzer durumdaki birisine hem bir yol haritası sunmak hem de onu biraz olsun eğlendirebilmek için yazdığını belirtmiş ki ben hayatımda hiç yazılış amacına bu kadar uygun bir kitap görmemiştim. haddimi aşarak herkesim başucu kitaplarından biri olması gerektiğini söyleyeceğim. insan da olsak hepimizin insanları biraz daha iyi anlamaya ihtiyacı olduğunu düşünmemek elimde değil.
insanlar, dünyaya bir görev için gelen bir uzaylı hakkında. işin tuhaf kısmı ise mükemmelliğin vücut bulduğu bir gezegenden gelmesine rağmen kusurlarla dolu insanları, insanların kendisinden bile daha çok sevmesi. kitap boyunca insanlığın ne olduğunu ve yaşadığınız dünyayı buralara yabancı birinin gözünden keşfediyor gibisiniz. benim her şeyi aşırı romantize etmeye meyilli beynim bunu paha biçilemez bir deneyim gibi gördü. kitaptaki matematik