gülüyorum ama içim buruluyor, ben o yaştayken aşkı tanımamıştım. ne yapıyordum? okuyordum, ders çalışıyordum, dinliyordum ve annemle babamın sözünden çıkmıyordum. gene de sonuçta onları hiçbir zaman mutlu edemedim.
insanlar, gitgide, istediklerine, dilediklerine inanmakla yetindiklerini, düşünüp tartmayı, ölçünmeyi, olanı biteni görmeğe çalışmayı yavaş yavaş bir yana ittiklerini daha fark etmiyorlardır belki de. bunun farkına varmağa başladıklarında ise ortalık iyice kararmış olacak. sabahları güneş yeniden doğar gibi olsa da, ortalık yeniden aydınlanır gibi olsa da, gecenin karanlığı bütün bütün dağılmayacak hiç.