Bugün bir kitaplığıma bakayım dedim. Nazım ile Necip, Sabahattin Ali ile Atsız, bu ülkenin evladı ile bu ülkenin evladı yan yana. Neden her fikri, ismi ötekileştirme ihtiyacı duyuyoruz anlamıyorum. Memleketim/Ne kasketim kaldı senin ora işi/Ne yollarını taşımış ayakkabım... Dizelerini söyleyen dudaklarım, Üsküdar sahilinde gezinirken Ruhumu eritipte kalıpta dondurmuşlar/Onu İstanbul diye toprağa kondurmuşlar... Dizelerini de söylüyor. Vatan özlemini Nazımdan öğrenen yüreğim vatanımın incisi İstanbulumu Necip Fazıldan hissediyor. Sözün kısası okuyalım okuyalım okuyalım...