Eray Gümüş
@chicko
he/him
Tıp 4/6
*temet nosce*
Kuşadası
5 Temmuz 2001
20 okur puanı
Ocak 2024 tarihinde katıldı
“Elinizden gelenin en iyisini yapın ve kimin sizi gözetlediğiyle ilgilenmeyin. Başkalarından saygı ya da hayranlık beklemeden kendi yararlı işinizi yapın. Başkalarından beklediğiniz hiçbir şey kendi yarattığınız erdem kadar değerli değildir. Şunun üzerinde düşünün: Gerçekten size ait olan şey nedir? Sizin yolunuza çıkan fikirleri, kaynakları ya da fırsatları düşünün. Kitaplarınız var mı? Okuyun onları. Onlardan öğrenin. Onlardaki bilgeliği yaşamınıza katın. Özel bir bilgiye sahip misiniz? Onu bütünüyle ve iyi bir şekilde kullanın. İyi bir fikriniz mi var? Bu iyi fikrinizi izleyin ve izlemeyi sürdürün. Neye sahip olduğunuzu bilin ve uygulayın. Gerçekten sizin olan şey nedir?”
Reklam
“Bazen her şeyin birden değişmesinden, bitmesinden korkuyorum; niçin bilmiyorum. Bazen aklıma şu saçma düşünce geliyor: Artık daha ne olabilir? Bu mutluluk… bütün bu hayat nedi? Sevinçler, kederler… tabiat… bütün bunlardan başka bir şeyler istiyorum. Hiçbir şey hoşuma gitmez oluyor… Ah sevgilim, bütün bu budalalıklarımdan bayağı utanıyorum… Benim kuruntularım bunlar… Üstünde durma… Bu haller gelip geçiyor, içim tekrar açılıyor, şimdiki gibi.”
“Ya ben yaşadığım hayatı anlayamadım ya da bu hayatın hiçbir değeri yoktu. Daha iyisini de bulamadım, göremedim, kimse de göstermedi.”
Okurken karakterin içerisinde bulunduğu duruma, karakterin düşünce yapısına ve eylemsizliğine siniiirrrr krizi geçirdim. Ona o kadar sinirlendim ki bu sinirliliğim kitabı kısa sürede bitirmeme vesile oldu Oblomovvv…. Zihnimin bir köşesinde var olmaya hep devam edeceksin ama bu yalnızca bir düşünce olarak var oluş, aslında hayatımı seni asla yaşatmamak üzerine idame ettiriyorum
•Oblomov ve onun en yakın arkadaşı Ştoltz birbirine tamamen zıt iki karakter. Gançarov da bu karakterleri işleyerek bize bu karakterler üzerinden Doğu ve Batı arasında bir taşlama ortaya çıkartmış. Oblomov, Oblomovka’da bir asilzadenin çocuğu. O yaşamında her isteği hep ailesi tarafından karşılanmış, uşaklarla büyütülmüş. Daha sonrasında başka bir yerde tek başına bir hayat kurmaya gittiğinde orada aslında hayatta kalamayışını görüyoruz. Çünkü bir karakter olarak hiçbir zaman var olamamış, kendi işlerini kendisi yapmamış, başkaları tarafından hep şımartılmış. Bu yüzden tek başına kaldığında hiçbir iş yapamıyor. Her işe üşeniyor, onları yalnızca yapması gerektiğini düşünüyor ama eyleme hiçbir şekilde geçemiyor. Faal olan ve bu yüzden hayattan keyif alan insanları görünce de onları eleştiriyor çünkü kendisinin dünyevi işlerle bir işinin olmadığını, vaktini böyle şeylere harcayamayacağını düşünüyor fakat nihayetinde ne köyündeki işlerle ilgileniyor, ne kendi işleri ve eğitimi ile ilgileniyor, ne de dışarı çıkıp sosyalleşebiliyor. Kendisinden nefret ettiğim kadar onun o üstünden hiç çıkarmadığı depresyon hırkasından da nefret ettim Bir kadına gerçek anlamda samimi bir şekilde aşık olduğunda heyecanlanmıştım sonunda hayata tutunabilecek diye ama Oblomovluğu sebebiyle hayatta en güzel duygulardan biri olan aşkının peşinden bile gidemiyor ve bunun için de çaba göstermeye bunu yaşamaya yeltenemiyor.
Reklam