Chilekesh
@chilekesh
Mizantrop/Merdümgiriz
Mamoş amca duasını tamamlamaya koyuldu: "Hak aşkına, Hızır aşkına, cümle canlar aşkına; Hak ve hakikat yolunda yakılan, yıkılan, asılan, kesilen, derisi yüzülen ve katledilen canlar aşkına! Tüm insanları aynı gözle görenlerin; eline, beline, diline; aşına, işine, eşine sahip olanların, En-El Hak deyip de ezilen ve çilesini çekenlerin, insan-ı kâmillik yolunda ilerleyen canların aşkına; Heves Alimizin devri daim ola, mekânı Hak makamında ola! Erenlerin, evliyaların ruhu sinsin, Hacı Bektaş-ı Veli, Hatayı Sultan, Pir Sultan ruhunu pak etsin! Dem-i Ali, Sırr-ı Nebi, Hünkâr Hacı Bektaş-ı Veli, gerçek erenlerin, ermişlerin, evliyaların gerçeğin demine hüüüüü"! dedi gür sesiyle.
Veda
"Ağrınan, incinen, yaralanan geçmişi unutsun, giden yolcuya gönül çiçeklerini sunsun. Sevgi en büyük çiçek, bağışlamak en büyük emek, emeğiniz varsa bağışlayın. Toprak Ana hevesimizi bağrına basacak. Hak yolculuğunun gölgeli yolu hepimizi bekliyor. Acılar paylaştıkça azalır, sevgiler paylaştıkça artar. Acılar azalsın, sevgiler artsın. Kinler gitsin, dostluklar pekişsin. Yeni hayatta yeni çiçekler yeşersin. Geride kalan cümle canlarımız sağlıklı, mutlu, huzur içinde yaşasın."
Gerçek acı sesini duyurmaya çalışmazdım, gerçek acı her zaman tek başına ve sessizce çekilirdi.
Bütün babalardan geriye bir boşluk kalıyormuş iyi ya da kötü her seferinde hep aynı boşluk gelip gözlerimize yerleşiyormuş.
Gece Kars'ta kalıp sabahın ilk ışıklarıyla Arguvan'a gitmek şüphesiz daha mantıklıydı. Ama yapamamıştım. Babamı bir an önce toprağa gömüp ondan kurtulmaya mı çalışıyordum yoksa son isteğini bir an evvel yerine getirmek gibi bir görevim mi vardı, doğrusu bundan emin değildim. Bir omzumda sevgi ve görev, diğer omzumda nefret ve bencillik vardı ve ikisinin tam ortasında metanetle duran kafam hangi yöne döneceğini bilemiyordu.