Ba-yıl-dım… Ben gerçekten çok güzel bir kitap okudum. Yalın dili, duyguları anlatan o sami cümleleri beni benden aldı. Gece Açan Çiçekler kitabından sonra Tarık Tufan’dan okuduğum ikinci kitap. Ve ben bu kitabı çok sevdim. İnsan aşık oluyor ama kime neden nasıl niçin? Var mı mantıklı bir açıklaması? Yok… Mantık yokkk… Olmadığını gösteren güzel bir kitap… Kitaba yerleştirilen karakterlerin yaşadığı aşklar ve yaşadığı psikolojik durumlar okuru kendisine öyle bağlıyor ki cümleler su gibi akıp gidiyor. Kitabın sonuna geldiğimde üzerime kocaman bir üzüntü yerleşti. Gerçekten aşıklara yer yok bu hayatta…
İlk sayfalarını okumaya başladığımda, açıkçası kitaba karşı biraz ön yargılıydım. Anlatımındaki sadelik ve başlangıçtaki farklı üslup, bende nasıl bir hikâyeyle karşılaşacağım konusunda bazı soru işaretleri oluşturdu. Hatta ilk bölümlerde kitabın derinliğini tam olarak hissedemediğimi söyleyebilirim. Ancak sayfalar ilerledikçe, karakterin zihinsel ve duygusal yolculuğuna daha çok dâhil olmaya başladım. Basit görünen cümlelerin altında aslında insan psikolojisine, yalnızlığa, sevgiye, kabul edilme arzusuna ve toplumun önyargılarına dair çok güçlü mesajlar olduğunu fark ettim.
Kitabın ilerleyen bölümlerinde sadece bir karakterin değişimini değil, insanın kendisiyle ve çevresiyle kurduğu ilişkinin nasıl şekillendiğini de okumaya başladım. Zekânın, mutluluğun ve insan değerinin birbirinden farklı kavramlar olduğunu sorgulattı. Son sayfalara yaklaştıkça zihnimdeki parçalar yerine oturdu ve kitabın asıl anlatmak istediği duygu daha net bir hâl aldı.
Bu roman bana sadece bir bilim kurgu romanı değil; insan olmanın, anlaşılmanın ve sevilmenin ne kadar temel bir ihtiyaç olduğunu hatırlatan, bittikten sonra da üzerinde düşündüren özel bir eser olarak kaldı..
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Sana Çiçek Getirdim Algernon
Zeka sahiden her sorunun cevabı mıdır?
İnsan bazen en çok anladığında yalnızlaşmıyor mu?
Bazı kitaplar bittiğinde hikâyeyi değil, kendini düşünmeye başlarsın.
Algernon'a Çiçekler tam olarak böyle bir kitap.
Zekânın insanı mutlu edip etmediğini, sevginin ne kadarının anlayışa bağlı olduğunu ve insan olmanın aslında ne demek olduğunu sorgulatıyor.
Charlie'nin değişimini okurken bazen umutlandım, bazen gururlandım, bazen de içim parçalandı. Ama en çok da şu gerçeği düşündüm: İnsanların bizi nasıl gördüğü ile gerçekten kim olduğumuz arasında sandığımızdan çok daha büyük bir uçurum var.
Son sayfayı kapattığımda boğazımda bir düğüm kaldı. Çünkü bu kitap zekâ hakkında gibi görünse de aslında yalnızlık, kabul görme ihtiyacı ve insan kalabilme mücadelesi hakkında.
Bazı hikâyeler unutulmaz. Bu da onlardan biri.
Algernon'a çiçek bırakmayı unutmayın...
Puan vermedi·325 syf.·
2026 560. kitabı
Spoiler içerir!
Algernon'a Çiçekler son dönemde okuduğum en güzel kitaplardan olmasının yanında aynı zamanda en ilginç kitaplardan da bir tanesi. Bu tarz kitaplar çok fazla okumadığım için belki de bana ilginç geliyordur. Bilimle insani duyguların iç içe geçtiği çok dikkat çekici bir eser.
Charlie; zeka seviyesi çok düşük, bir fırında düşük bir ücret karşılığı çalışarak hayatını idame ettirirken, bir deney faresi olan Algernon'a yapılan ve zekasının artmasını sağlayan bir ameliyatın kendisine de yapılmasıyla değişen hayatı çarpıcı bir şekilde anlatılmaktadır.
Aslında sadece sevilmek ve kabul görmek isteyen Charlie'nin yaşamı bir çok konuda biz okurlara da hayatı sorgulattırıyor. Özellikle düşük bir zekaya sahip olup, bir çok şeyin farkında olmadan mutlu yaşamak mı yoksa çok yüksek bir zeka ile mutsuz ve yalnız yaşamak mı kıyaslaması, sanırım kitabı okuyan bir çok okur tarafından yapılacaktır.
Yazar o kadar çok edebi kaygı gütmüş ki 3 sayfada anlatılabilecek basit bir olayı 30 sayfada okuyoruz. Karakterlerin duygularından çok yazarın kaleminin tedirginliğini,kafa karışıklığını algılıyorum. Bazen edebiyat olması gereken yerde cümleyi akışına bırakıp okura güvenmektir. Yine de okumaktan zevk almadığım anlamına gelmez emeğinize sağlık sayın Tarık Tufan 
Tarık Tufan
Tarık Tufan
görülmek
Birkaç ay önce almıştım bu kitabı. İlk birkaç sayfayı okumak istedim ancak devam edemedim; sanırım hazır değildim. Okuyunca ağlarım, çok üzülürüm diye endişe etmiştim. Bu sefer okumaya başlayınca çok hızlı aktı, bırakamadım.
İlk olarak yazım yanlışları o kadar doğal ki canım Charlie'nin sesini duyuyor gibiydim.
"Charlie’nin IQ’su 68’dir; bu sayı onun ‘eksik’ değil, sadece toplumun ölçüm sistemine göre tanımlandığını gösterir.”
Tavşan ayağı, uğurlu para, at nalı... Bunların şans getirdiğine inanıp yanında taşıması, ona sarılmak istememe neden oldu. Akıllı birisi olmak isteyen, aslında çevresini gözlemleyen, çok çalışan ve çabalayan bir karakter.
Sadece istediği şey: "Beni görün, ben varım." İlk görülmeyi istediğimiz yer ailemizdir. Eğer bu orada gerçekleşmiyorsa, arayışımız hayat boyu devam ediyor.
Çok bilmek, tüm bilgiye ulaşmak bizi mutlu eder mi? Bunun bir sonu var mı? Herkesi ve her şeyi olduğu gibi kabul edebilmeyi başarsak, hayat herkes için daha güzel ve yaşanılır bir hâl almaz mı? Neden bunu başaramıyoruz?
Kitapta yapılan deney sadece bir bilimsel süreç gibi görünmüyor; insanın “ne olduğu” sorusunu da ortaya atıyor.
Charlie'nin yaşadıklarını düşününce; İnsan bazen sadece farklı olursa kabul göreceğini sanıyor. Ama aslında en temel ihtiyaç, olduğu hâliyle görülmek ve anlaşılmak.
Hayvanlar bile bu sürecin dışında kalmıyor; deneyin kendisi, yaşamın ne kadar kolay araçsallaştırılabildiğini gösteriyor.
Sonuçta kitap bende tek bir yere bağlanıyor: İnsan olmak, sadece “akıllı olmak” ya da “başarılı olmak” değil; görülmek ve varlığının kabul edilmesidir.