Özlem
@ciceklersonbahar
Bazen çok güçlü olmak gerekmez. Gökyüzüne bakıp damlaların yanaklarından süzülmesine izin vermelisin.
Şu anda okuduğu kitap
Madame de Prie... O'nun öyküsüne konuk olmak benim için farklı bir deneyim oldu. Kitap yorumları konusunda yetersiz biri olduğumu öncesinde de dile getirmiştim. Bunun sebeplerinden birininde duygusal yaklaşımımdan kaynaklandığını hissediyorum. O yüzden bu yazıyı bir inceleme yazısı olarak kabul etmiyorum. Yalnızca hissettiklerimi yazdığım bir yazı olarak kabul ediyorum. Belki Madame de Prie okurken sizleri kızdıran biri oldu, belki de duygulandıran. Madame de Prie'de gördüğüm duygular aslında hepimizde bulunan duygulardı. Hepimiz onun tutunduğu duygulara sahiptik. Ya onların pençesinde yaşıyorduk ya da onları kovuyorduk ama bir şekilde o duygular bizimdi, hepimizin.
George ve Lennie'nin hüzünlü bir öyküsü... Her işçinin, her insanın kurduğu, insanca yaşamanın olanağını arayanların öyküsü. İnsanın boğazı düğümleniyor satırları okurken. Bir hayal. Hemde onlar için hayatlarını kurtaracak 'insanca yaşamanın' yolunu gösteren bir hayal, George ve Lennie'nin hayali. Yaşlı Candy'nin de bu hayale ortak olmak istemesi 'zenci' seyisin de bunu istemesi hiç boşuna değil.
Bu kültleşmiş güzel eseri üniversitede okumuş olmak beni biraz üzdü. Fakat şöyle de bir yanı var, Değer Felsefesi için hocamızın önerdiği bu kitabı dersten sonra okumak, geç okunmuş bir eser olarak düşünsem de dersimden sonra okumak daha anlaşılır kıldı tabi ki. Kitap okumak büyük bir zevk benim için. Hele de başka dünyaların olanağı hayali beni inanılmaz heyecanlandırıyor. Ne yazık ki okuduğum eserleri hak ettikleri şekilde değerlendiremiyorum. Bunun için bir kırk fırın ekmek yemek lazım gerçekten de. Yolun başındayım. Bu beni çok heyecanlandırıyor, sizin de heyecanınızı kaybetmemeniz ve istediğiniz şeyleri yapmak için harekete geçmeniz dileğiyle. Görüşmek üzere...
