Puan vermedi·56 syf.·
2021 5. kitabı
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
"Bahsettiğiniz görev, bir insanın hayatı ciddi anlamda tehlikeye girdiği ya da bir insanın sorumluluğu toplumca kabul görmüş kurumların etkisi altında kaldığı bir noktaya ulaşmadan evvel, kesinlikle bir şekilde son bulmalı mıdır?.. Bir doktor diploması var diye evrensel kurtarıcı olmalı mıdır? Bir insana rastladığında ve o kişi kendisinin yardımsever ve yufka yürekli olduğunu söylediğinde, sırf bu yüzden kendi hayatını bir kenara atmalı mıdır?.. "
"... Rembrandt, Beethoven, Dante ya da Napolyon'un varlığından bile haberdar olmayan birinin kendini büyük bir insan sanması daha kolay değil midir?"
İçinde büyük bir yalnızlık vardı...
Kendini çok yorgun hissediyordu...
Dağılmış gibi değildi, toplanmış gibi de değildi...
Defne ,dut ve ıhlamur ağaçlarını tanıyacak kadar hazirandı.
Ama içi boş bir çerçeveye sahip olduğunu bilecek kadar da yaşlıydı.
Birdenbire gökyüzünün hızla değişmesi gibi, çok fazla şey olduğunu düşündü.
Sonra düşünmenin kafesinde olduğunu idrak etti.
Git gide tükendiğini ve yeniden doğması zorunluluğuyla tanıştı.
Bir ağacının yanında durdu adam ve şöyle dedi:
"Neden buradayım, niçin orada değilim, ne zaman orada olacağım?"
Adam kendini tanıyacak kadar cesurdu, sevebilecek kadar da cömert.
"Ama" diyecek kadar da üzgündü işte.
Hayatın neye gebe olduğunu anlamıştı...
Gittikçe küçülüyordu kendinde adam.
Bir şeyin başlamasına ve bitmesine saygısı sonsuzdu.
Ve ağaca usulca şöyle dedi adam:
"Bak, bu çiçek tarlasında yaşayan her şey gökyüzüyle öpüşecek kadar berraktır.
Fakat insanların çoğu bunu göremezler."
Sonra adam ağaca teşekkür etti ve uzaklaştı oradan.
Meral Meri /Söğüt Ağacının Gölgesinde / O Uzak Güne