Bu kitabın ardından hissettiğim kesin bir şey varsa, o da Zorba'yı bu kadar geç tanımanın yarattığı pişmanlık diyebilirim. Öyle ki, kitabın sonunda tıpkı çok yakın bir dostumdan sonsuza dek ayrılırmışçasına göz yaşı döktüm. Anlatmak, tarif etmek imkansız. Mutlaka okuyun ve yüreğinizi ele geçirmesine izin verin.
"Bir lüp koyup güneş ışınlarının yalnız bir noktada toplandığını hiç gördün mü Zorba? Bu nokta, biraz sonra ateş alır; neden? Çünkü güneşin dağınık ışınları bir noktada toplanmıştır. İnsan aklı da tıpkı böyledir; aklını yalnız bir tek şeye verirsen mucizeler yaratırsın! Anlıyor musun Zorba? "