Çikolata prensesi
@cikoerrr
Kitaplar ve kahve olmasa hayat ne garip olurdu değil mi ?
Ocakmedya.com
öğretmen/fotoğrafçı/iletişim/ sosyoloji
lisans
İstanbul
istanbul, 17 Kasım 1987
610 okur puanıEylül 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
“İşte ben, ne zaman kendimi kötü hissetsem her şeyimi alıp karanlığın koynuna koşarım. Koynunda beni avutur.Bazen gözyaşlarım bile siler. Çünkü en çok o yalnızlığım görmüştür yaşlarımı. Çünkü sadıktır. İyi günde, kötü günde ne zaman istesem benimledir.
İnsan içindeki karanlığı sevmesi ne güzel değil mi? Bir tek gölgelerinde kendine kucak açması. Kendini ördüğü tüm duvarları yıkması. Işığını da aydınlığını da sevmesi. Ama en çok karanlıkyanıyla barışık olması. En zayıf halini kendine gösterebilmesi. Yıkıntıların kalkabilmeyi öğrenmesi…
Bu tamamen varlığımızın bize oynadığı illüzyon gösterisi gibidir. İçimizin o kötü siyahından ne kadar kaçarsak, o kadar kayboluruz belki de beyaz sandığımız o iyinin içerisinden. Cesurca kabul etmeli o sadık yanlızlığımızı. Yarı yolda bırakmadan tutar elimizi, sözlerinin arkasında durur hep. Kalabalıkların o sahte renginden uzak bir dünya sunar bize…
Öyle işte…
Gelelim kitaba; okumalar, bir harfin yaptığı ve şiir tadında küçük yazılar ana başlıklı denemeydi. Başlıkların içinde bir çok tanımdan bahsedilmiş.
Bazen Sessizliğe selam vermiş bazen adavet kavramını irdelemiş.Kadınlığın zorluğundan bahsederken yazmanın büyüsünü hissettirmiş. Şiirin önemini vurgularken, kitap okumanın erdemini savunmuş. Yazar rahatlıkla okuyabileceğiniz hayatın akışındaki terimlerden, bize bir deneme sunmuş. Sıkmadan yormadan ilerlemiş. Yazarla tanışma kitabım oldu. Elimde iki tane şiir kitabı var. Dil dilini sevdiğim için kısa süre içerisinde onları da okurum diye düşünüyorum.
Kitapla ve sevgiyle kalın’larım…
“Baba evinde hayır görmeyen kadınlar koca evinde de hayır görmüyor…”
Ne kadar acı değil mi? Aslında doğduğun ev, coğrafya kaderindir derler genelde. Çok doğru bir cümle.. Sevgisiz ve değersiz büyütülmüş insan yavrusu bir türlü hayatta yerini bulamıyor. Nereye gitse nerede kalsa hep o değersizlik hissini taşıyor bavulunda. Anne babanın göstermediğini bir başkası mı gösterecek ne sandın !
Aslında bu alıntıyla giriş yapmak istemiyordum iç döktüşlerime, fakat kitapla ilgili hissettiğim duyguları anlatacak bir cümle yoktu. Ben de affınıza sığınarak kendim bir cümle oluşturmak istiyorum düşüncelerimden.
Kitabı tek bir cümleye sığdırmak gerekirse ;
“İnsan kendisini evde hissetmezse yaşadığı hayatın anlamı ağır gelir ruhuna. Çünkü evde olmak yamalı hayatı birlikte paylaşmak demektir.”
Hikayedeki nine ve dede hiçbir zaman bir ev olamadı birbirine.Kızgınlık ve kırgınlıklarla geçen ömürlerinin yasını tuttular birlikte . Biri huzuru dışarda aradı diğeri öfkesini ilgisizlik ve kayıtsızlıkta buldu. Çok tanıdık bildik bir öykünün baş karakteriydi onlar. Hayatın taa içinden sevgisizlikle harmanlanmış evliliklerin kanıt belgesi. Saygı ve sevgi görmek karakteri güçlendirir. En büyük başarı ailesinin sarmaladığı çocuklarındır benim gözümde. O yüzden dünyaya getirdiğimiz o güzel canlıları kendi kavgalarımızın içinde heba etmeyelim olur mu. Şu cümlemden de hikayede bir çocuk olduğunu çıkartıyorsunuzdur. Evet haklısınız. İki arada kalmış bir çocuk… Ne yöne gitse kızgınlık, hisset!
Cesaretinden dolayı bu kısa katkı için yazara
teşekkürlerimi sunuyorum.
Kitapla ve sevgiyle kalın..
Unutmadan ekleyeyim kimsenin değerine ihtiyacımız yok kendimizi sevip sayalım gerisi teferruat… (bir yerden sonra)
