İnsan, yaşamaya değer şeyleri ancak Yaratıcı'sının marziyatını anlayarak bulabilir. Yaşamaya değer şeyler ancak Yaratıcı'nın razı oldukları, O' nun insandan istedikleridir. İnsan bu dünya üzerinde var edilmeyi tercih eden olmadığı için, varlığın nedenini, var olmaya değer, mutlu olmaya değer şeylerin neler olduğunu belirleyecek olan da insanın kendisi değildir.
İyi olmaya değer olan şey, Yaratıcı adına yaşamaktır.Hayatı, O'nun isim ve sıfatlarına mazhar olarak yaşamaktır. Çünkü hayat bunun için verilmiştir. Gerisi sahte bir iyilik, hayata zoraki bir tutunmadir.
Umut bağlanan her bahar, solgun bir çiçek olarak bile kalmadan toprağın altına gömülür gider ...
İnsan hiçbir şeyin kendisine yarar sağlayamayacağını anladığında,yaşamaya değer bulduğu şeylerin buna değmediğini gördüğünde sonuç düş kırıklığıdir.insan anlar ki dünyevi hiçbir neden yaşamaya değmez.